Τσικνοπέμπτη σήμερα και για μια ακόμη φορά διακρίνω ένα ξενέρωμα στα άτομα της ηλικίας μου και πάνω… Βασικά, για να είμαι ειλικρινής, το ξενέρωμα είναι γενικότερο… Ακόμα και τα μαθητούδια που επέστρεφαν από τα σχολεία τους σήμερα δεν ήταν χαρούμενα και ντυμένα αποκριάτικα, όπως συνηθίζαμε ως πρόπερσι που τελειώσαμε το λύκειο… Τι έγινε παίδες;; Μας χτύπησε η οικονομική κρίση σε όλα τα επίπεδα πλέον ή “απλώς” βαριόμαστε να κάνουμε το οτιδήποτε;;
Μη μου πείτε ότι μεγαλώσατε, έχετε καλύτερα πράγματα να κάνετε, σκοτούρες, είστε κουρασμένοι κτλ., γιατί νομίζω ότι μια καθημερινή μπορείτε να βγείτε να πάτε μια βολτούλα για ένα ποτάκι με την παρέα σας και να κάνετε κάτι διαφορετικό αλλάζοντας παραστάσεις... Αλλάξτε λίγο τη ρουτίνα σας βρεεεεε… Έχετε καταλήξει να βγαίνετε μια φορά την εβδομάδα και δυσανασχετείτε ακόμα και τότε, ενώ είναι στάνταρ η παρέα και ο προορισμός… Why don t you try something different???
Ένα άλλο θέμα που θα ήθελα να θίξω –μετά από παρότρυνση και φίλων- είναι αυτό των αποκριάτικων στολών. Τι θέλω να πω με αυτό;; τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι άντρες ντύνονται γυναίκες τις απόκριες. Γιατί όμως;;; Μπορεί να μου το εξηγήσει κάποιος;; επειδή είναι οικονομική σαν λύση, εφόσον θα δανειστούν ρούχα από μαμάδες, φίλες, γιαγιάδες κτλ., επειδή είναι κρυφτοgay και βρίσκουν αφορμή να εκφραστούν, επειδή το βρίσκουν τόοοσο αστείο πια;;; whyy;;;
Από την άλλη πάλι οι γυναίκες, λες και τις έχουν μαντρωμένες και περιορισμένες όλο το χρόνο, επιλέγουν συνήθως πολύυυ sexy και εκκεντρικές στολές τύπου “νοσοκόμα”, “γατούλα”, “τιγρίτσα” για να προκαλέσουν τα αντρικά βλέμματα για μια ακόμη φορά. Οι περισσότερες δυστυχώς το βλέπουν ψηλοανταγωνιστικό ακόμα και αυτό πλέον. Ποια θα είναι η πιο ακαταμάχητη, η πιο όμορφη, λες και πρόκειται για διαγωνισμό ομορφιάς και πρόκλησης. ΈΛΕΟΣ ladies…
Πού είναι οι εποχές που έβγαιναν αμέριμνοι, χαρούμενοι οι άνθρωποι τις απόκριες, ντυμένοι χταπόδια, κοκκινοσκουφίτσες, power rangers, salormoon, πριγκίπισσες, ντομάτες, γουρουνάκια κτλ. και πειράζανε τους άλλους δρόμους χωρίς φόβο παρεξηγήσεως;;; χωρίς κομπλεξισμούς και νταβατζηλίκια;;
Προσωπικά θεωρώ ότι ποτέ δεν είναι κάποιος too busy ή μεγάλος για να ντυθεί αποκριάτικα ή να μπει στο mood των ημερών αυτών. Και για να προλάβω μερικούς θα σας πω, ότι οι γονείς μου ντύνονται ακόμα και τώρα αποκριάτικα και πηγαίνουν σε αντίστοιχα party και γιορτές. Δεν σας λέω να ξεχυθείτε στους δρόμους και να κάνετε σαν τους τρελούς -ειδικά αν δεν σας βγαίνει με τίποτα να το κάνετε- σας προκαλώ όμως να αναλογιστείτε γιατί σας διακατέχει αυτός ο ωχαδερφισμός σε οποιαδήποτε γιορτή, πανηγύρι κτλ. και γιατί, ενώ γκρινιάζετε για τη ρουτίνα και την εξέλιξη των πραγμάτων σήμερα, δεν κάνετε προσωπικά κάτι για να αλλάξει αυτό!;!;
Με αφορμή την ερώτηση αυτή θα μπορούσα να ξεκινήσω έναν άλλο κύκλο ερωτήσεων και προβληματισμών, αλλά θα το αφήσω για το επόμενο κειμενάκι μου. Sooo… to be continued… πολύ σύντομα κιόλας... :)
Friday, February 20, 2009
Wednesday, February 11, 2009
Το χρονικό μιας εξέτασης!
Πριν λίγες ημέρες είχαν την ευκαιρία (??) να εξεταστούν μέσω ΑΣΕΠ 59.277 απόφοιτοι ΑΕΙ και ΤΕΙ διεκδικώντας μια από τις 4.721 θέσεις που είχαν προκηρυχθεί. Σε ορισμένους κλάδους, π.χ. Δάσκαλοι, οι υποψήφιοι δεν πρέπει να αγχώνονται ιδιαίτερα για το αν θα καταφέρουν να «τρυπώσουν» στο δημόσιο, αφού αντιστοιχεί από μια θέση στον καθένα. Σε άλλους κλάδους πάλι, π.χ. Γυμναστές, μια «θεσούλα» σε ένα οποιοδήποτε δημόσιο σχολείο φαντάζει πιο δύσκολη και από το να κερδίσουν στο ΛΟΤΤΟ, αν αναλογιστεί κανείς ότι αντιστοιχεί μία στους 127…
Ένας από τους εξεταζόμενους ήμουν και εγώ. Όσοι δεν με γνωρίζετε προσωπικά μάθετε πως είμαι ένα κορίτσι 23 ετών, απόφοιτός Γερμανικής Φιλολογίας του Α.Π.Θ και ευελπιστώ ως το φθινόπωρο να τελειώσω και το μεταπτυχιακό μου στην ίδια σχολή. Τα ποσοστά στον κλάδο μας ήταν 1:10. Αρκετά καλά δηλαδή. Θα πείτε τώρα «γιατί μας τα λέει αυτά τώρα; Who cares?». Το αναφέρω απλώς επειδή ανάλογα με την ηλικία και τον κλάδο που ανήκει ο καθένας διαφέρουν και οι απόψεις του επί του θέματος.
Anyway, περνώντας από την όλη διαδικασία του ΑΣΕΠ και κάνοντας ένα mini-flashback μου γεννιούνται πολλά ερωτήματα, προβληματισμοί και απορίες που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Ίσως να πάρω και μερικές απαντήσεις εννοείται.
Το κυριότερο από όλα είναι ο σκοπός, ο λόγος και το σκεπτικό με το οποίο διεξάγονται οι εξετάσεις αυτές. What do I mean by that? Ως γνωστόν οι απόφοιτοι μαθητές των λυκείων δίνουν πανελλήνιες εξετάσεις προκειμένου να περάσουν σε κάποια σχολή. Βγαίνοντας από αυτή τη σχολή, αναρωτιέμαι, γιατί θα πρέπει να ξαναεξεταστούν σε όσα διδάχτηκαν εκεί; Είναι σα να μην αναγνωρίζει το κράτος την «αξία του πτυχίου» που παίρνει κάθε φοιτητής. Γιατί δηλαδή να εξετάζεται και πάλι σε πράγματα που υποτίθεται ότι έχει μάθει, κατέχει και έχει εξεταστεί σε προπτυχιακό επίπεδο; Είναι σα να μην αναγνωρίζεται η επάρκεια και η δουλειά που γίνεται μέσα στα πανεπιστήμια. Και εάν όντως βγαίνουν άτομα από αυτές τις σχολές που δεν θα ανταπεξέλθουν επαρκώς στις απαιτήσεις του αντίστοιχου επαγγέλματος, γιατί δεν φροντίζουν να κάνουν κάτι μέσα στις σχολές προκειμένου να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση;
Βέβαια ο ΑΣΕΠ είναι σίγουρα προτιμότερος σε σύγκριση με την επετηρίδα που υπήρχε παλιότερα, γιατί δίνει την ευκαιρία και σε εμάς τους νέους να διεκδικήσουμε μια θέση στο δημόσιο ανεξάρτητα από τη χρονολογία που πήραμε το πτυχίο μας και το βαθμό του. Θεωρητικά πάντα ο καλύτερος παίρνει τη θέση, αν και καθηγήτρια μου που έχει βάλει και θέματα σε εξετάσεις ΑΣΕΠ είπε πως: οι εξετάσεις αυτές δε γίνονται για να αναδειχθούν οι καλύτεροι αλλά για να κοπούν 1400 άτομα…Από την άλλη μεριά πάλι γιατί να μοριοδοτούνται επιπλέον όσοι έχουν παιδιά κτλ. ανεξάρτητα από το γραπτό τους; είναι δώρο άδωρον για όλους τους υπόλοιπους… Σίγουρα έχουν μεγαλύτερη ανάγκη για «άμεση» επαγγελματική αποκατάσταση αυτά τα άτομα, δεν θα έπρεπε όμως οι εξετάσεις αυτές να γίνονται επί ίσοις όροις; Ό, τι γράψει ο καθένας και may the best man win που λένε και οι Άγγλοι…
Ένα άλλο θέμα που με προβληματίζει είναι αν και κατά πόσο αδιάβλητο είναι πια το ΑΣΕΠ και άρα κατά πόσο αξίζει να αγχώνεται κανείς; Αλλά και γενικά αν αξίζει όλη αυτή η ψυχοσωματική πίεση που βιώνει ένας υποψήφιος κατά την περίοδο της προετοιμασίας του, όποια και αν είναι αυτή. Κάποιος που διαβάζει και προετοιμάζεται καιρό πριν την εξέταση αγχώνεται, επειδή θέλει να αμειφθούν οι κόποι του, θέλει να πετύχει. Κάποιος που δε διαβάζει αγχώνεται και πάλι, επειδή ακριβώς δεν διαβάζει ενώ θα έπρεπε και μπορεί και να το ήθελε αλλά να μην έχει χρόνο γι αυτό. Και αυτός εννοείται πως θέλει να πετύχει ή μάλλον περισσότερο να σταθεί τυχερός και να γράψει πολύ καλά χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια.
Όπως και να έχει το θέμα είναι γιατί τελικά σε αυτό το κράτος, ενώ έχουμε φτάσει στον 21ο αιώνα και ενώ στις υπόλοιπες χώρες σχεδόν εκλείπουν οι δημόσιοι υπάλληλοι και φορείς, εμείς αναζητούμε ακόμα να «βολευτούμε» στο δημόσιο και θα κάναμε τα πάντα γι αυτό;; Γιατί αποτελεί μια θέση στο δημόσιο όνειρο ζωής τελικά;;
Μην μου αναφέρετε το σταθερό μισθό - θέση και την ασφάλιση σαν απάντηση. Αυτά μου είναι ήδη γνωστά. Είναι αυτοί όμως οι μοναδικοί λόγοι ή υπάρχουν και άλλοι άγνωστοι σε μένα;;;
Ένας από τους εξεταζόμενους ήμουν και εγώ. Όσοι δεν με γνωρίζετε προσωπικά μάθετε πως είμαι ένα κορίτσι 23 ετών, απόφοιτός Γερμανικής Φιλολογίας του Α.Π.Θ και ευελπιστώ ως το φθινόπωρο να τελειώσω και το μεταπτυχιακό μου στην ίδια σχολή. Τα ποσοστά στον κλάδο μας ήταν 1:10. Αρκετά καλά δηλαδή. Θα πείτε τώρα «γιατί μας τα λέει αυτά τώρα; Who cares?». Το αναφέρω απλώς επειδή ανάλογα με την ηλικία και τον κλάδο που ανήκει ο καθένας διαφέρουν και οι απόψεις του επί του θέματος.
Anyway, περνώντας από την όλη διαδικασία του ΑΣΕΠ και κάνοντας ένα mini-flashback μου γεννιούνται πολλά ερωτήματα, προβληματισμοί και απορίες που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Ίσως να πάρω και μερικές απαντήσεις εννοείται.
Το κυριότερο από όλα είναι ο σκοπός, ο λόγος και το σκεπτικό με το οποίο διεξάγονται οι εξετάσεις αυτές. What do I mean by that? Ως γνωστόν οι απόφοιτοι μαθητές των λυκείων δίνουν πανελλήνιες εξετάσεις προκειμένου να περάσουν σε κάποια σχολή. Βγαίνοντας από αυτή τη σχολή, αναρωτιέμαι, γιατί θα πρέπει να ξαναεξεταστούν σε όσα διδάχτηκαν εκεί; Είναι σα να μην αναγνωρίζει το κράτος την «αξία του πτυχίου» που παίρνει κάθε φοιτητής. Γιατί δηλαδή να εξετάζεται και πάλι σε πράγματα που υποτίθεται ότι έχει μάθει, κατέχει και έχει εξεταστεί σε προπτυχιακό επίπεδο; Είναι σα να μην αναγνωρίζεται η επάρκεια και η δουλειά που γίνεται μέσα στα πανεπιστήμια. Και εάν όντως βγαίνουν άτομα από αυτές τις σχολές που δεν θα ανταπεξέλθουν επαρκώς στις απαιτήσεις του αντίστοιχου επαγγέλματος, γιατί δεν φροντίζουν να κάνουν κάτι μέσα στις σχολές προκειμένου να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση;
Βέβαια ο ΑΣΕΠ είναι σίγουρα προτιμότερος σε σύγκριση με την επετηρίδα που υπήρχε παλιότερα, γιατί δίνει την ευκαιρία και σε εμάς τους νέους να διεκδικήσουμε μια θέση στο δημόσιο ανεξάρτητα από τη χρονολογία που πήραμε το πτυχίο μας και το βαθμό του. Θεωρητικά πάντα ο καλύτερος παίρνει τη θέση, αν και καθηγήτρια μου που έχει βάλει και θέματα σε εξετάσεις ΑΣΕΠ είπε πως: οι εξετάσεις αυτές δε γίνονται για να αναδειχθούν οι καλύτεροι αλλά για να κοπούν 1400 άτομα…Από την άλλη μεριά πάλι γιατί να μοριοδοτούνται επιπλέον όσοι έχουν παιδιά κτλ. ανεξάρτητα από το γραπτό τους; είναι δώρο άδωρον για όλους τους υπόλοιπους… Σίγουρα έχουν μεγαλύτερη ανάγκη για «άμεση» επαγγελματική αποκατάσταση αυτά τα άτομα, δεν θα έπρεπε όμως οι εξετάσεις αυτές να γίνονται επί ίσοις όροις; Ό, τι γράψει ο καθένας και may the best man win που λένε και οι Άγγλοι…
Ένα άλλο θέμα που με προβληματίζει είναι αν και κατά πόσο αδιάβλητο είναι πια το ΑΣΕΠ και άρα κατά πόσο αξίζει να αγχώνεται κανείς; Αλλά και γενικά αν αξίζει όλη αυτή η ψυχοσωματική πίεση που βιώνει ένας υποψήφιος κατά την περίοδο της προετοιμασίας του, όποια και αν είναι αυτή. Κάποιος που διαβάζει και προετοιμάζεται καιρό πριν την εξέταση αγχώνεται, επειδή θέλει να αμειφθούν οι κόποι του, θέλει να πετύχει. Κάποιος που δε διαβάζει αγχώνεται και πάλι, επειδή ακριβώς δεν διαβάζει ενώ θα έπρεπε και μπορεί και να το ήθελε αλλά να μην έχει χρόνο γι αυτό. Και αυτός εννοείται πως θέλει να πετύχει ή μάλλον περισσότερο να σταθεί τυχερός και να γράψει πολύ καλά χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια.
Όπως και να έχει το θέμα είναι γιατί τελικά σε αυτό το κράτος, ενώ έχουμε φτάσει στον 21ο αιώνα και ενώ στις υπόλοιπες χώρες σχεδόν εκλείπουν οι δημόσιοι υπάλληλοι και φορείς, εμείς αναζητούμε ακόμα να «βολευτούμε» στο δημόσιο και θα κάναμε τα πάντα γι αυτό;; Γιατί αποτελεί μια θέση στο δημόσιο όνειρο ζωής τελικά;;
Μην μου αναφέρετε το σταθερό μισθό - θέση και την ασφάλιση σαν απάντηση. Αυτά μου είναι ήδη γνωστά. Είναι αυτοί όμως οι μοναδικοί λόγοι ή υπάρχουν και άλλοι άγνωστοι σε μένα;;;
Wednesday, January 14, 2009
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ!!! :Ρ :Ρ
Επειδή βγήκε η πολύαναμενόμενη προκήρυξη του ΑΣΕΠ για τις εξετάσεις των εκπαιδευτικών 2009 και δίνω στις 31.1 και 1.2 (μπαίνει καλάααα ο μήνας), θα πρέπει να διαβάσω λιγάκι… Οπότε ως τότε, δυστυχώς, δεν προβλέπεται κάποιο καινούριο κειμενάκι. Θα επανέλθω δριμύτερη το Φεβρουάριο. Και αυτό είναι απειλή….
Ως τότε να περνάτε καλά, διασκεδαστικά και δημιουργικά!!! Καλή επιτυχία και στην εξεταστική!!! Όοοσοι δίνετε τελικά και δεν έχετε καταλήψεις για μια ακόμη φορά…
Ως τότε να περνάτε καλά, διασκεδαστικά και δημιουργικά!!! Καλή επιτυχία και στην εξεταστική!!! Όοοσοι δίνετε τελικά και δεν έχετε καταλήψεις για μια ακόμη φορά…
Friday, January 9, 2009
Happy Birthday...!!!!!!
Φίλοι μου καλοί, καλοί μου φίλοι γεια σας, που έλεγε και ο Σεφερλής… :Ρ
Σκόπευα να αναρτήσω ένα κείμενο απόψε, ‘προέκυψε’ όμως κάτι, το οποίο έβγαλε στην επιφάνεια μια απορία που έχω εδώ και χρόνια και, επειδή δεν μπορώ να τη λύσω από μόνη μου, ήλπιζα να με βοηθούσατε εσείς λιγάκι… Εεε φανταστικοί αναγνώστες???
Σε λίγες μέρες, λοιπόν, έχω τα γενέθλιά μου (είπα να το αναφέρω, για να μην το ξεχάσετε… :Ρ ). Σήμερα όμως τα είχε ο γυμναστής μου, ο Χρήστος (Χρόνια πολλά Χρήστοοοο!!!!). Τον βρίσκω που λέτε στο γυμναστήριο, του δίνω τις ευχές μου, αλλά ο Chris δεν ήταν και τόσο ενθουσιασμένος. Λέτε να φταίνε τα ΑΝΤΑ?? Κατ’ εμέ δε θα έπρεπε, αλλά ποτέ δεν ξέρεις πώς το παίρνει ο καθένας…
Τον ρωτάω πώς θα περάσει τα γενέθλιά του, πώς και δεν του έδωσαν ρεπό για σήμερα και ουσιαστικά άφησε με τα λεγόμενά του να εννοηθεί κάτι του τύπου «εντάξει μωρέεε γενέθλια είναι, δεν είναι κάτι το σημαντικό. Δεν υπάρχει λόγος να το γιορτάσω, what s the big deal».
Τότε με χτύπησε σαν αστραπή η απορία που έχω κάθε φορά που συναντώ τέτοια άτομα: οκ guys, δεν αντιλέγω, κάθε φορά που έρχονται τα γενέθλιά μας, μας υπενθυμίζουν ότι έχουμε μεγαλώσει κατά ένα χρόνο. Γινόμαστε όμως παράλληλα και πλουσιότεροι σε εμπειρίες, γνώσεις, γνωριμίες, συναισθήματα, έρωτες, φιλίες και και και… Τι έγινε που προστέθηκε άλλος ένας χρόνος;;; Και γιατί δηλαδή να μην το γιορτάσω με τους φίλους μου, τη σχέση μου, τους γονείς μου;;; Δεν είναι λόγοι αυτοί;;;
Επιπλέον, σε αυτούς τους τόσο γρήγορους και περίεργους ρυθμούς που κινούμαστε καθημερινά, δεν είναι όμορφο να βρίσκεται που και που μια αφορμή για να γιορτάσουμε, να χαρούμε, να διασκεδάσουμε με έναν διαφορετικό τρόπο από το συνηθισμένο;;; Να υπάρχει μια ‘ειδική περίσταση’ που σπάει τη ρουτίνα τόσο της καθημερινότητας όσο και του συνηθισμένου τρόπου διασκέδασής μας;;;
Δεν είναι τα δώρα που κάνουν τη διαφορά, αλλά το αίσθημα της γιορτής, νομίζω, που κάνει ξεχωριστή μια τέτοια μέρα. Οκ, δεν είναι κάποιο extraordinary γεγονός τα γενέθλια θα μου πείτε, για να τα γιορτάσουμε. Θα ξανάρθουν του χρόνου. Αυτός όμως νομίζω πως δεν είναι σοβαρός λόγος… Προσωπικά, αν και δίνω ΑΣΕΠ σύντομα (;;;;;), σκοπεύω να βγω και να γιορτάσω τα γενέθλια μου με όσο το δυνατό καλύτερη παρέα, διάθεση και κέφι...
Αυτοί που περνάνε όμως μια τέτοια μέρα σα να μη συμβαίνει τίποτα, γιατί το κάνουν;;;; Μπορείτε να μου λύσετε την απορία;;; Please write your comments here έστω και ανώνυμα... :Ρ Thanks a lot... :D
Σκόπευα να αναρτήσω ένα κείμενο απόψε, ‘προέκυψε’ όμως κάτι, το οποίο έβγαλε στην επιφάνεια μια απορία που έχω εδώ και χρόνια και, επειδή δεν μπορώ να τη λύσω από μόνη μου, ήλπιζα να με βοηθούσατε εσείς λιγάκι… Εεε φανταστικοί αναγνώστες???
Σε λίγες μέρες, λοιπόν, έχω τα γενέθλιά μου (είπα να το αναφέρω, για να μην το ξεχάσετε… :Ρ ). Σήμερα όμως τα είχε ο γυμναστής μου, ο Χρήστος (Χρόνια πολλά Χρήστοοοο!!!!). Τον βρίσκω που λέτε στο γυμναστήριο, του δίνω τις ευχές μου, αλλά ο Chris δεν ήταν και τόσο ενθουσιασμένος. Λέτε να φταίνε τα ΑΝΤΑ?? Κατ’ εμέ δε θα έπρεπε, αλλά ποτέ δεν ξέρεις πώς το παίρνει ο καθένας…
Τον ρωτάω πώς θα περάσει τα γενέθλιά του, πώς και δεν του έδωσαν ρεπό για σήμερα και ουσιαστικά άφησε με τα λεγόμενά του να εννοηθεί κάτι του τύπου «εντάξει μωρέεε γενέθλια είναι, δεν είναι κάτι το σημαντικό. Δεν υπάρχει λόγος να το γιορτάσω, what s the big deal».
Τότε με χτύπησε σαν αστραπή η απορία που έχω κάθε φορά που συναντώ τέτοια άτομα: οκ guys, δεν αντιλέγω, κάθε φορά που έρχονται τα γενέθλιά μας, μας υπενθυμίζουν ότι έχουμε μεγαλώσει κατά ένα χρόνο. Γινόμαστε όμως παράλληλα και πλουσιότεροι σε εμπειρίες, γνώσεις, γνωριμίες, συναισθήματα, έρωτες, φιλίες και και και… Τι έγινε που προστέθηκε άλλος ένας χρόνος;;; Και γιατί δηλαδή να μην το γιορτάσω με τους φίλους μου, τη σχέση μου, τους γονείς μου;;; Δεν είναι λόγοι αυτοί;;;
Επιπλέον, σε αυτούς τους τόσο γρήγορους και περίεργους ρυθμούς που κινούμαστε καθημερινά, δεν είναι όμορφο να βρίσκεται που και που μια αφορμή για να γιορτάσουμε, να χαρούμε, να διασκεδάσουμε με έναν διαφορετικό τρόπο από το συνηθισμένο;;; Να υπάρχει μια ‘ειδική περίσταση’ που σπάει τη ρουτίνα τόσο της καθημερινότητας όσο και του συνηθισμένου τρόπου διασκέδασής μας;;;
Δεν είναι τα δώρα που κάνουν τη διαφορά, αλλά το αίσθημα της γιορτής, νομίζω, που κάνει ξεχωριστή μια τέτοια μέρα. Οκ, δεν είναι κάποιο extraordinary γεγονός τα γενέθλια θα μου πείτε, για να τα γιορτάσουμε. Θα ξανάρθουν του χρόνου. Αυτός όμως νομίζω πως δεν είναι σοβαρός λόγος… Προσωπικά, αν και δίνω ΑΣΕΠ σύντομα (;;;;;), σκοπεύω να βγω και να γιορτάσω τα γενέθλια μου με όσο το δυνατό καλύτερη παρέα, διάθεση και κέφι...
Αυτοί που περνάνε όμως μια τέτοια μέρα σα να μη συμβαίνει τίποτα, γιατί το κάνουν;;;; Μπορείτε να μου λύσετε την απορία;;; Please write your comments here έστω και ανώνυμα... :Ρ Thanks a lot... :D
Sunday, December 28, 2008
‘Γιαννιωτίτιδα’
Σήμερα λέω να ασχοληθώ με ένα επιστημονικό-ιατρικό θέμα. Συγκεκριμένα, με μια σπάνια σχετικά ασθένεια, που συναντάται κυρίως στους κατοίκους της Ηπείρου και ειδικά των Ιωαννίνων. Η ασθένεια αυτή έχει ποικίλα συμπτώματα ανάλογα με το φύλλο, την ηλικία, την περιοχή των Ιωαννίνων που μένει, την επαγγελματική και οικονομική κατάσταση του ‘ασθενή’.
Τα πρώτα συμπτώματα ξεκινούν στην παιδική- πρώιμη εφηβική ηλικία, όταν ξεκινά η κοινωνικοποίηση του ασθενή στο σχολείο και προτιμά να συναναστρέφεται με ομοίους του -έτσι συνηθίζεται να συμβαίνει πάντα άλλωστε- και να σνομπάρει και να κουτσομπολεύει σχεδόν όποιον άλλον δεν ανήκει σε αυτή την ομάδα -έτσι συμβαίνει μόνο στους ασθενείς αυτούς.
Ένα ακόμα σύμπτωμα που μπορεί να εμφανιστεί τότε ή λίγο πιο μετά, στο λύκειο, είναι η εμμονή με επώνυμα ρούχα -λες και είχε και στο χωριό του DKNY... Στην ηλικία αυτή ίιισως παίρνει και μια άλλη διάσταση το Υπερεγώ του από τη συνηθισμένη, αυτό όμως θα το αναλύσουμε κάποια άλλη φορά… (για το Υπερεγώ, όσοι δεν είστε γνώστες, αναζητήστε το φίλτατο Freud)
Σε έξαρση μπορούμε να πούμε πως βρίσκεται η ‘Γιαννιωτίτιδα’ με το που ο ασθενής παίρνει το απολυτήριο λυκείου. Την επόμενη κιόλας μέρα ξεκινάει ένα άλλο σύμπτωμα, Alzheimer… What do I mean by that? Με το που αφήνει τη σχολική του ζωή και ό, τι αυτή συνεπάγεται, ενεργοποιείται ένας μηχανισμός επιλεκτικής μνήμης. Σας λέει κάτι;;; όχι;;; Τς τς τς… Μην κρύβεστε ακόμα και εδώ… :Ρ :Ρ
Ο μηχανισμός αυτός ενεργοποιείται κάθε φορά που συναντάει ένας Γιαννιώτης έναν άλλο γνωστό του Γιαννιώτη. Σε περίπτωση που είναι φίλοι, ok, no problem. Σε περίπτωση όμως που είναι απλοί γνωστοί ή πρώην συμμαθητές, για 10 χρόνια ας πούμε, είναι σχεδόν βέβαιο ότι αν συναντηθούν στο δρόμο δεν πρόκειται όχι να χαιρετηθούν αλλά ούτε καν βλέμμα να ανταλλάξουν. Σε μεμονωμένες περιπτώσεις μπορεί να ρίξουν ένα από αυτά τα τόοοσο ζεστά χαμόγελά τους… Υψηλό είναι το ενδεχόμενο πάντως, σε γυναίκες κυρίως, να αλλάξουν ακόμα και πεζοδρόμιο για να μη μπουν σε αυτή την τόσο επίπονη για όλους μας διαδικασία του χαιρετισμού και ερώτησης περί υγείας κτλ…
Το ίδιο άτομο βέβαια, αν το συναντήσουν σε κάποιο party, κοινωνική εκδήλωση (γάμος, βαφτίσια), κοινή παρέα ή αν τύχει να συνταξιδεύουν έχοντας τις διπλανές θέσεις στο λεωφορείο του ΚΤΕΛ θα το προσεγγίσουν με τρομερή φιλικότητα και θα θυμούνται τα πάντα σε ανησυχητικό ίσως κιόλας βαθμό θα λέγαμε…
Επιπλέον, το κόλλημα με τα ρούχα αρχίζει να επιδεινώνεται. Ο ασθενής δεν μπορεί όχι μόνο να φανταστεί τον εαυτό του με κάτι λιγότερο από παπούτσια by Mossialos, ρούχα και εσώρουχα DKNY, Prada etc. αλλά απορεί και με όσους συμβιβάζονται και καταδέχονται να φορούν κάτι παρακάτω. Σε ακραίες περιπτώσεις ο ασθενής κάνει πέρα όποιον φίλο του υιοθετεί διαφορετικού είδους ενδυμασία.
Ανάλογο θέμα προκύπτει και με τις επιλογές του στα αμάξια, τα οποία, ενώ βρέχει 327 μέρες το χρόνο στα Ιωάννινα, επιβάλλεται να είναι ακριβά, διθέσια και cabrio.
Στο σημείο αυτό βέβαια πρέπει να αναφέρουμε πως το γεγονός ότι είναι εθισμένος στα επώνυμα και ακριβά ρούχα, αυτοκίνητα κτλ. δεν συνεπάγεται ότι διαθέτει και το αντίστοιχο εισόδημα. Μπορεί ο άλλος να φτιάχνει τοστ σε καντίνα, να τρώει ψωμοτύρι 22 μέρες το μήνα για να ξεχρεώσει το αμάξι, να βάλει 24 δόσεις στο μπλουζάκι αλλάαα θα είναι Armani, σε παρακαλώ… Το γεγονός αυτό είναι πολύυυυ σημαντικό για το κοινωνικό του status… Πώς θα πάει για καφέ στο Baccara, La suite, Au Bar χωρίς το Armani και το cabrio;;; Πώς θα κυκλοφορήσει το βράδυ στα διάφορα clubs και bars;;;;
Ας πούμε όμως μερικά πράγματα και για τον τρόπο διασκέδασης μιας και αναφέρθηκε -ναι, ναι, δυστυχώς έχει στιγματιστεί και αυτός ο τομέας. Οι φορείς της ‘Γιαννιωτίτιδας’ μπορεί να βγαίνουν έξω για καφέ, για ποτό, να πηγαίνουν σε bars, σε clubs, αλλά δεν μπορούν να χορέψουν. Οι καημένοι δεν κάνει να χορέψουν με τίποτα, όσο και αν τους αρέσουν τα τραγούδια που παίζει ο DJ του εκάστοτε club. Οι πιο ριψοκίνδυνοι τολμούν σπανίως να κουνήσουν ίσως λίγο τις άκρες των ποδιών ή των χεριών τους σύμφωνα με το ρυθμό της μουσικής.
Σε αυτούς τους χώρους θα μου πείτε μπορεί να περάσει κανείς καλά και με άλλους τρόπους, βλέπε flirt. Δυστυχώς όμως η ‘Γιαννιωτίτιδα’ χτυπάει και εκεί. Σας φαίνεται περίεργο;;; Και όμως, οι φορείς δεν μπορούν να flirtάρουν.
Για να γίνει κατανοητό το σύμπτωμα αυτό θα αναφέρουμε ένα παράδειγμα ενός άντρα και μιας γυναίκας: προσέχει ο άντρας τη γυναίκα στο χώρο (εννοείται πως το παράδειγμα μπορεί να γίνει και αντίστροφα, δηλαδή να προσέξει μια γυναίκα έναν άντρα στο χώρο, εμείς όμως θα προτιμήσουμε αυτό), την κοιτάει ώσπου να αντιληφθεί και αυτή την ύπαρξή του και… την κοιτάει, τον κοιτάει, την κοιτάει… τον κοιτάει. Η διαδικασία αυτή μπορεί να διαρκέσει από όλο το συγκεκριμένο βράδυ ως και εβδομάδες μετά, εφόσον τα Ιωάννινα είναι σχετικά μικρή πόλη και υπάρχει και από τις δυο μεριές η βεβαιότητα ότι θα ξανασυναντηθούν κάπου. Όταν επιτέλους πάρει την απόφαση ο νεανίας να μιλήσει στην κορασίδα, η κορασίδα -εάν δεν έχει ξενερώσει ή έχει βρει άλλον αυτή στο μεταξύ- ανταποκρίνεται στο κάλεσμά του, βγαίνουν και κάνουν τη γνώστη σχέση, εάν ταιριάζουν σαν άτομα εννοείται. Μπαμ μπαμ καταστάσεις σαφώς δεν υφίστανται, γιατί οι φορείς της ‘Γιαννιωτίτιδας’ έχουν ευαισθησία με την καρδιά τους και πρέπει να αποφεύγονται ‘απότομες συγκινήσεις’…
Αφήστε που υπάρχει και ένα ακόμα πρόβλημα στη σύναψη σχέσεων μεταξύ Γιαννιωτών. Ποιο;;; Μα αυτό της Γιαννιώτισσας!! Η προαναφερθείσα κοπέλα τις περισσότερες φορές μπορεί να κοιτάει, μπορεί να προκαλεί το νεαρό με τον τρόπο της, όταν έρχεται όμως η στιγμή της γνωριμίας προβάλει μία ξινισμένη, ιδιότροπη, ανέραστη πτυχή της προσωπικότητας της που αναγκάζει το νέο να τραπεί σε φυγή…
Όπως και να έχει, ενώ ο ασθενής είναι φορέας από νεαρότατη ηλικία αυτής της ασθένειας, δυστυχώς αντιλαμβάνεται και κατανοεί το πρόβλημα μόνο μετά την απομάκρυνσή του (είτε βραχυπρόθεσμη είτε μακροπρόθεσμη, αν και συνήθως ισχύει στη δεύτερη περίπτωση) από τα Ιωάννινα. Άλλοι καταφέρνουν και την αντιμετωπίζουν μετά από προσπάθεια και με την πάροδο των χρόνων, άλλοι απλώς γνωρίζουν την κατάστασή τους και την αποδέχονται και άλλοι δεν έχουν καν συνειδητοποιήσει ότι την έχουν. Χρειάζονται βλέπετε και κάποιες εξετάσεις για τη διάγνωσή της: επάρκεια, αυτογνωσία, αυτοεκτίμηση, αυτορύθμιση, αυτό- αυτό- ….
Κλείνοντας θέλω να πω πως μπορεί και εγώ η ίδια να παρουσιάζω κατά καιρούς μερικά -ίσως και όλα- συμπτώματα αυτής της ασθένειας. Η αναγνώριση πάντως αυτής της συμπεριφοράς ως ‘προβληματικής’ και η προσπάθεια για αντιμετώπιση είναι μια καλή αρχή, oder??
Υ.Γ.: Η ‘Γιαννιωτίτιδα’ μπορεί να έχει και τη μορφή της ‘Τρικαλίτιδας’, ‘Πατρίτιδας’ κλπ. ανάλογα με την περιοχή στην οποία παρουσιάζονται τα προαναφερθέντα συμπτώματα. Κατά περιοχές είναι πολύ πιθανό να υπάρχουν και διαφοροποιήσεις.
If something is missing just add it guys. Τα συμπτώματα της ασθένειας αυτής άλλωστε πολλαπλασιάζονται καθημερινά αν δεν ακολουθηθεί φαρμακευτική αγωγή…
Τέλος θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Ηλία για τις προτάσεις του και τον τίτλο. Καταλληλότερο νομίζω δε θα μπορούσα να σκεφτώ. I hope you enjoy it. :)
Τα πρώτα συμπτώματα ξεκινούν στην παιδική- πρώιμη εφηβική ηλικία, όταν ξεκινά η κοινωνικοποίηση του ασθενή στο σχολείο και προτιμά να συναναστρέφεται με ομοίους του -έτσι συνηθίζεται να συμβαίνει πάντα άλλωστε- και να σνομπάρει και να κουτσομπολεύει σχεδόν όποιον άλλον δεν ανήκει σε αυτή την ομάδα -έτσι συμβαίνει μόνο στους ασθενείς αυτούς.
Ένα ακόμα σύμπτωμα που μπορεί να εμφανιστεί τότε ή λίγο πιο μετά, στο λύκειο, είναι η εμμονή με επώνυμα ρούχα -λες και είχε και στο χωριό του DKNY... Στην ηλικία αυτή ίιισως παίρνει και μια άλλη διάσταση το Υπερεγώ του από τη συνηθισμένη, αυτό όμως θα το αναλύσουμε κάποια άλλη φορά… (για το Υπερεγώ, όσοι δεν είστε γνώστες, αναζητήστε το φίλτατο Freud)
Σε έξαρση μπορούμε να πούμε πως βρίσκεται η ‘Γιαννιωτίτιδα’ με το που ο ασθενής παίρνει το απολυτήριο λυκείου. Την επόμενη κιόλας μέρα ξεκινάει ένα άλλο σύμπτωμα, Alzheimer… What do I mean by that? Με το που αφήνει τη σχολική του ζωή και ό, τι αυτή συνεπάγεται, ενεργοποιείται ένας μηχανισμός επιλεκτικής μνήμης. Σας λέει κάτι;;; όχι;;; Τς τς τς… Μην κρύβεστε ακόμα και εδώ… :Ρ :Ρ
Ο μηχανισμός αυτός ενεργοποιείται κάθε φορά που συναντάει ένας Γιαννιώτης έναν άλλο γνωστό του Γιαννιώτη. Σε περίπτωση που είναι φίλοι, ok, no problem. Σε περίπτωση όμως που είναι απλοί γνωστοί ή πρώην συμμαθητές, για 10 χρόνια ας πούμε, είναι σχεδόν βέβαιο ότι αν συναντηθούν στο δρόμο δεν πρόκειται όχι να χαιρετηθούν αλλά ούτε καν βλέμμα να ανταλλάξουν. Σε μεμονωμένες περιπτώσεις μπορεί να ρίξουν ένα από αυτά τα τόοοσο ζεστά χαμόγελά τους… Υψηλό είναι το ενδεχόμενο πάντως, σε γυναίκες κυρίως, να αλλάξουν ακόμα και πεζοδρόμιο για να μη μπουν σε αυτή την τόσο επίπονη για όλους μας διαδικασία του χαιρετισμού και ερώτησης περί υγείας κτλ…
Το ίδιο άτομο βέβαια, αν το συναντήσουν σε κάποιο party, κοινωνική εκδήλωση (γάμος, βαφτίσια), κοινή παρέα ή αν τύχει να συνταξιδεύουν έχοντας τις διπλανές θέσεις στο λεωφορείο του ΚΤΕΛ θα το προσεγγίσουν με τρομερή φιλικότητα και θα θυμούνται τα πάντα σε ανησυχητικό ίσως κιόλας βαθμό θα λέγαμε…
Επιπλέον, το κόλλημα με τα ρούχα αρχίζει να επιδεινώνεται. Ο ασθενής δεν μπορεί όχι μόνο να φανταστεί τον εαυτό του με κάτι λιγότερο από παπούτσια by Mossialos, ρούχα και εσώρουχα DKNY, Prada etc. αλλά απορεί και με όσους συμβιβάζονται και καταδέχονται να φορούν κάτι παρακάτω. Σε ακραίες περιπτώσεις ο ασθενής κάνει πέρα όποιον φίλο του υιοθετεί διαφορετικού είδους ενδυμασία.
Ανάλογο θέμα προκύπτει και με τις επιλογές του στα αμάξια, τα οποία, ενώ βρέχει 327 μέρες το χρόνο στα Ιωάννινα, επιβάλλεται να είναι ακριβά, διθέσια και cabrio.
Στο σημείο αυτό βέβαια πρέπει να αναφέρουμε πως το γεγονός ότι είναι εθισμένος στα επώνυμα και ακριβά ρούχα, αυτοκίνητα κτλ. δεν συνεπάγεται ότι διαθέτει και το αντίστοιχο εισόδημα. Μπορεί ο άλλος να φτιάχνει τοστ σε καντίνα, να τρώει ψωμοτύρι 22 μέρες το μήνα για να ξεχρεώσει το αμάξι, να βάλει 24 δόσεις στο μπλουζάκι αλλάαα θα είναι Armani, σε παρακαλώ… Το γεγονός αυτό είναι πολύυυυ σημαντικό για το κοινωνικό του status… Πώς θα πάει για καφέ στο Baccara, La suite, Au Bar χωρίς το Armani και το cabrio;;; Πώς θα κυκλοφορήσει το βράδυ στα διάφορα clubs και bars;;;;
Ας πούμε όμως μερικά πράγματα και για τον τρόπο διασκέδασης μιας και αναφέρθηκε -ναι, ναι, δυστυχώς έχει στιγματιστεί και αυτός ο τομέας. Οι φορείς της ‘Γιαννιωτίτιδας’ μπορεί να βγαίνουν έξω για καφέ, για ποτό, να πηγαίνουν σε bars, σε clubs, αλλά δεν μπορούν να χορέψουν. Οι καημένοι δεν κάνει να χορέψουν με τίποτα, όσο και αν τους αρέσουν τα τραγούδια που παίζει ο DJ του εκάστοτε club. Οι πιο ριψοκίνδυνοι τολμούν σπανίως να κουνήσουν ίσως λίγο τις άκρες των ποδιών ή των χεριών τους σύμφωνα με το ρυθμό της μουσικής.
Σε αυτούς τους χώρους θα μου πείτε μπορεί να περάσει κανείς καλά και με άλλους τρόπους, βλέπε flirt. Δυστυχώς όμως η ‘Γιαννιωτίτιδα’ χτυπάει και εκεί. Σας φαίνεται περίεργο;;; Και όμως, οι φορείς δεν μπορούν να flirtάρουν.
Για να γίνει κατανοητό το σύμπτωμα αυτό θα αναφέρουμε ένα παράδειγμα ενός άντρα και μιας γυναίκας: προσέχει ο άντρας τη γυναίκα στο χώρο (εννοείται πως το παράδειγμα μπορεί να γίνει και αντίστροφα, δηλαδή να προσέξει μια γυναίκα έναν άντρα στο χώρο, εμείς όμως θα προτιμήσουμε αυτό), την κοιτάει ώσπου να αντιληφθεί και αυτή την ύπαρξή του και… την κοιτάει, τον κοιτάει, την κοιτάει… τον κοιτάει. Η διαδικασία αυτή μπορεί να διαρκέσει από όλο το συγκεκριμένο βράδυ ως και εβδομάδες μετά, εφόσον τα Ιωάννινα είναι σχετικά μικρή πόλη και υπάρχει και από τις δυο μεριές η βεβαιότητα ότι θα ξανασυναντηθούν κάπου. Όταν επιτέλους πάρει την απόφαση ο νεανίας να μιλήσει στην κορασίδα, η κορασίδα -εάν δεν έχει ξενερώσει ή έχει βρει άλλον αυτή στο μεταξύ- ανταποκρίνεται στο κάλεσμά του, βγαίνουν και κάνουν τη γνώστη σχέση, εάν ταιριάζουν σαν άτομα εννοείται. Μπαμ μπαμ καταστάσεις σαφώς δεν υφίστανται, γιατί οι φορείς της ‘Γιαννιωτίτιδας’ έχουν ευαισθησία με την καρδιά τους και πρέπει να αποφεύγονται ‘απότομες συγκινήσεις’…
Αφήστε που υπάρχει και ένα ακόμα πρόβλημα στη σύναψη σχέσεων μεταξύ Γιαννιωτών. Ποιο;;; Μα αυτό της Γιαννιώτισσας!! Η προαναφερθείσα κοπέλα τις περισσότερες φορές μπορεί να κοιτάει, μπορεί να προκαλεί το νεαρό με τον τρόπο της, όταν έρχεται όμως η στιγμή της γνωριμίας προβάλει μία ξινισμένη, ιδιότροπη, ανέραστη πτυχή της προσωπικότητας της που αναγκάζει το νέο να τραπεί σε φυγή…
Όπως και να έχει, ενώ ο ασθενής είναι φορέας από νεαρότατη ηλικία αυτής της ασθένειας, δυστυχώς αντιλαμβάνεται και κατανοεί το πρόβλημα μόνο μετά την απομάκρυνσή του (είτε βραχυπρόθεσμη είτε μακροπρόθεσμη, αν και συνήθως ισχύει στη δεύτερη περίπτωση) από τα Ιωάννινα. Άλλοι καταφέρνουν και την αντιμετωπίζουν μετά από προσπάθεια και με την πάροδο των χρόνων, άλλοι απλώς γνωρίζουν την κατάστασή τους και την αποδέχονται και άλλοι δεν έχουν καν συνειδητοποιήσει ότι την έχουν. Χρειάζονται βλέπετε και κάποιες εξετάσεις για τη διάγνωσή της: επάρκεια, αυτογνωσία, αυτοεκτίμηση, αυτορύθμιση, αυτό- αυτό- ….
Κλείνοντας θέλω να πω πως μπορεί και εγώ η ίδια να παρουσιάζω κατά καιρούς μερικά -ίσως και όλα- συμπτώματα αυτής της ασθένειας. Η αναγνώριση πάντως αυτής της συμπεριφοράς ως ‘προβληματικής’ και η προσπάθεια για αντιμετώπιση είναι μια καλή αρχή, oder??
Υ.Γ.: Η ‘Γιαννιωτίτιδα’ μπορεί να έχει και τη μορφή της ‘Τρικαλίτιδας’, ‘Πατρίτιδας’ κλπ. ανάλογα με την περιοχή στην οποία παρουσιάζονται τα προαναφερθέντα συμπτώματα. Κατά περιοχές είναι πολύ πιθανό να υπάρχουν και διαφοροποιήσεις.
If something is missing just add it guys. Τα συμπτώματα της ασθένειας αυτής άλλωστε πολλαπλασιάζονται καθημερινά αν δεν ακολουθηθεί φαρμακευτική αγωγή…
Τέλος θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Ηλία για τις προτάσεις του και τον τίτλο. Καταλληλότερο νομίζω δε θα μπορούσα να σκεφτώ. I hope you enjoy it. :)
Wednesday, December 24, 2008
Να τα πούμε;;;;;;;
Σαν παιδί και εγώ είπα να πω τα κάλαντα σήμερα... Κάθησα και σκέφτηκα, λοιπόν, ποιο κολλητάρι να πάρω μαζί μου, για να μην αντηχεί μόνο το δικό μου τριγωνάκι στις εξώπορτες της πόλης, και συνειδητοποίησα ότι όντας στη Θεσσαλονίκη τέτοιες μέρες δεν έχω και πολλές επιλογές... Επιπλέον, δεν έχω και πολλούς γνωστούς -λόγω ημερών πάλι- που θα μπορούσα να τους τα πω χωρίς να με πάρουν στο δούλεμα...
Έτσι, λέω να τα γράψω, για να μαθαίνουν οι νέοι και βασικά και οι παλιοί, εφόσον είναι λίγοι αυτοί που ξέρουν όοοολα τα Κάλαντα των Χριστουγέννων στις μέρες μας. Οι περισσότεροι έχουν καταντήσει την όλη υπόθεση, δυστυχώς, σαν ένα μέσο να βγάζουν το extraδάκι τους εν όψει εορτών, αφήνοντας αυτό το έθιμο να χάσει τη μαγεία που είχε κάποτε...
Σε αυτό βεβαίως φταίνε και οι μεγάλοι -εντάξει, εν μέρει δικαιολογούνται και αυτοί που δε θέλουν να ακούσουν τα Κάλαντα 100000000 φορές και κάνουν περικοπές- που το έχουν περάσει έτσι στα παιδάκια... Anyway, δε θέλω να φλυαρήσω αυτή τη φορά. Έχω να πω και ολόκληρα τα Κάλαντα άλλωστε :Ρ Χρόνια πολλάααααα σε όλους παιδιάαααααα!!! Merry Christmas!!!!
Καλήν εσπέραν άρχοντες,
αν είναι ορισμός σας,
Χριστού τη Θεία γέννηση,
να πω στ' αρχοντικό σας.
Εν τω σπηλαίω τίκτεται,
εν φάτνη των αλόγων,
ο βασιλεύς των ουρανών,
και ποιητής των όλων.
Πλήθος αγγέλων ψάλλουσι,
το Δόξα εν υψίστης,
και τούτο άξιον εστί,
η των ποιμένων πίστης.
Εκ της Περσίας έρχονται,
τρεις μάγοι με τα δώρα,
άστρο λαμπρό τους οδηγεί,
χωρίς να λείψει ώρα.
Φτάνοντας στην Ιερουσαλήμ,
με πόθο ερωτούσι,
πού εγεννήθει ο Χριστός,
να πάν να τον ευρώσι.
Δια Χριστόν ως ήκουσε,
ο βασιλεύς Ηρώδης,
αμέσως εταράχτηκε,
κι έγινε θηριώδης.
Διατί πολλά φοβήθηκε,
δια τη βασιλεία,
μην του τη πάρει ο Χριστός,
και χάσει την αξία.
Κράζει τους μάγους και ρωτά,
που ο Χριστός γεννάται,
εν Βηθλεέμ ηξέρομε,
ο συγγραφεύς διηγάται.
Τον είπε να υπάγουσι,
και όπου τον εβρούσιν,
αφού τον προσκυνήσουσιν,
να παν να του το πούσιν
Όπως υπάγει και αυτός,
για να τον προσκυνήσει,
με δόλο ως μισόθεος,
για να τον αφανήσει.
Βγαίνουν οι Μάγοι τρέχοντας,
και τον αστέρα βλέπουν,
φως θεϊκό κατέβαινε,
και με χαρά προστρέχουν.
Φτάνοντας εις το σπήλαιο,
βρίσκουν την Θεοτόκο,
και βάστα στας αγκάλας της,
τον Αγιον της Τόκο.
Γονατιστοί τον προσκυνούν,
και δώρα του χαρίζουν,
σμύρνα χρυσό και λίβανο,
θεό τον εφημίζουν.
Σμύρνα είναι νέος άνθρωπος,
χρυσό ως Βασιλέα,
και λίβανο νέος θεός,
σ' όλη την ατμοσφαίρα.
Αφού τον προσκυνήσασιν,
ευθύς πάλι μισεύουν,
και τον Ηρώδη μελετούν,
να πάνε για να εύρουν.
Άγγελος εκ των ουρανών,
βγαίνει τους εμποδίζει,
από άλλην οδό να πορευτούν,
αυτός τους διορίζει.
Και πάλι άλλος Άγγελος,
τον Ιωσήφ προστάζει,
εις Αίγυπτο να πορευτεί,
και εκεί να ησυχάζει.
Να πάρει και την Μαριάμ,
μαζί με τον υιό της,
γιατί ο Ηρώδης εζητεί,
τον τόκο τον δικό της.
Μη βλέποντας ο Βασιλεύς,
τους μάγους να γυρίζουν,
στην Βηθλεέμ επρόσταξε,
παιδί να μην αφήσουν.
Χιλιάδες δεκατέσσερις,
σφάζουν σε μια ημέρα,
θρήνο κλαυθμό και οδυρμό,
είχε κάθε μητέρα.
Και επληρώθην το ρηθέν,
Προφήτου Ησαϊου,
ως και των άλλων προφητών,
και του Ιερεμίου.
Έτσι, λέω να τα γράψω, για να μαθαίνουν οι νέοι και βασικά και οι παλιοί, εφόσον είναι λίγοι αυτοί που ξέρουν όοοολα τα Κάλαντα των Χριστουγέννων στις μέρες μας. Οι περισσότεροι έχουν καταντήσει την όλη υπόθεση, δυστυχώς, σαν ένα μέσο να βγάζουν το extraδάκι τους εν όψει εορτών, αφήνοντας αυτό το έθιμο να χάσει τη μαγεία που είχε κάποτε...
Σε αυτό βεβαίως φταίνε και οι μεγάλοι -εντάξει, εν μέρει δικαιολογούνται και αυτοί που δε θέλουν να ακούσουν τα Κάλαντα 100000000 φορές και κάνουν περικοπές- που το έχουν περάσει έτσι στα παιδάκια... Anyway, δε θέλω να φλυαρήσω αυτή τη φορά. Έχω να πω και ολόκληρα τα Κάλαντα άλλωστε :Ρ Χρόνια πολλάααααα σε όλους παιδιάαααααα!!! Merry Christmas!!!!
Καλήν εσπέραν άρχοντες,
αν είναι ορισμός σας,
Χριστού τη Θεία γέννηση,
να πω στ' αρχοντικό σας.
Εν τω σπηλαίω τίκτεται,
εν φάτνη των αλόγων,
ο βασιλεύς των ουρανών,
και ποιητής των όλων.
Πλήθος αγγέλων ψάλλουσι,
το Δόξα εν υψίστης,
και τούτο άξιον εστί,
η των ποιμένων πίστης.
Εκ της Περσίας έρχονται,
τρεις μάγοι με τα δώρα,
άστρο λαμπρό τους οδηγεί,
χωρίς να λείψει ώρα.
Φτάνοντας στην Ιερουσαλήμ,
με πόθο ερωτούσι,
πού εγεννήθει ο Χριστός,
να πάν να τον ευρώσι.
Δια Χριστόν ως ήκουσε,
ο βασιλεύς Ηρώδης,
αμέσως εταράχτηκε,
κι έγινε θηριώδης.
Διατί πολλά φοβήθηκε,
δια τη βασιλεία,
μην του τη πάρει ο Χριστός,
και χάσει την αξία.
Κράζει τους μάγους και ρωτά,
που ο Χριστός γεννάται,
εν Βηθλεέμ ηξέρομε,
ο συγγραφεύς διηγάται.
Τον είπε να υπάγουσι,
και όπου τον εβρούσιν,
αφού τον προσκυνήσουσιν,
να παν να του το πούσιν
Όπως υπάγει και αυτός,
για να τον προσκυνήσει,
με δόλο ως μισόθεος,
για να τον αφανήσει.
Βγαίνουν οι Μάγοι τρέχοντας,
και τον αστέρα βλέπουν,
φως θεϊκό κατέβαινε,
και με χαρά προστρέχουν.
Φτάνοντας εις το σπήλαιο,
βρίσκουν την Θεοτόκο,
και βάστα στας αγκάλας της,
τον Αγιον της Τόκο.
Γονατιστοί τον προσκυνούν,
και δώρα του χαρίζουν,
σμύρνα χρυσό και λίβανο,
θεό τον εφημίζουν.
Σμύρνα είναι νέος άνθρωπος,
χρυσό ως Βασιλέα,
και λίβανο νέος θεός,
σ' όλη την ατμοσφαίρα.
Αφού τον προσκυνήσασιν,
ευθύς πάλι μισεύουν,
και τον Ηρώδη μελετούν,
να πάνε για να εύρουν.
Άγγελος εκ των ουρανών,
βγαίνει τους εμποδίζει,
από άλλην οδό να πορευτούν,
αυτός τους διορίζει.
Και πάλι άλλος Άγγελος,
τον Ιωσήφ προστάζει,
εις Αίγυπτο να πορευτεί,
και εκεί να ησυχάζει.
Να πάρει και την Μαριάμ,
μαζί με τον υιό της,
γιατί ο Ηρώδης εζητεί,
τον τόκο τον δικό της.
Μη βλέποντας ο Βασιλεύς,
τους μάγους να γυρίζουν,
στην Βηθλεέμ επρόσταξε,
παιδί να μην αφήσουν.
Χιλιάδες δεκατέσσερις,
σφάζουν σε μια ημέρα,
θρήνο κλαυθμό και οδυρμό,
είχε κάθε μητέρα.
Και επληρώθην το ρηθέν,
Προφήτου Ησαϊου,
ως και των άλλων προφητών,
και του Ιερεμίου.
Friday, December 19, 2008
Κορίτσια για σπίτι;!;!;! Girls just wanna have fuuun… Oh ooo girlz just wanna have fun!!!!
Ναι, ναι... Καλά καταλάβατε… Πάλι με τις σχέσεις θα ασχοληθούμε… Αυτή τη φορά όμως θα τις δούμε από μια άλλη οπτική γωνία που σίγουρα πολλές -αλλά όχι πολλοί - είναι πιθανό να έχετε ακούσει ή να σας έχει προβληματίσει σε κάποια συζήτηση.
Ξαναβγήκα τις προάλλες, με άλλη παρέα αυτή τη φορά, και πληροφορήθηκα για την ύπαρξη ακόμα μίας ‘κοπέλας για σπίτι’. Ποιες είναι όμως αυτές οι κοπέλες;;;; Ποιες νομίζουν οι άντρες ότι είναι και ποιες είναι στην πραγματικότητα;;; ououou scaryyy…
Πριν ξεκινήσω πρέπει να πω πως το κείμενό μου αφορά βασικά γυναίκες κάτω των 30 ετών, χωρίς να θέλω να κάνω διακρίσεις. Απλώς οι γυναίκες άνω των 30 είναι άλλη φάση, όπως είναι γνωστό ακόμα και στις πέτρες… :Ρ
Κοπέλα για σπίτι για τους περισσότερους άντρες -σύμφωνα και με γνώμες γνωστών μου- για παράδειγμα είναι οι ‘σοβαρές’, sometimes και συντηρητικές κοπέλες, με προσεγμένο ντύσιμο, καλούς τρόπους, υπεύθυνες, συμπαθητικές ίσως και ντροπαλές, με κάποιο ‘ανεβασμένο’ επίπεδο γνώσεων. Κάτι σαν τα καλά παιδιά ας πούμε…
Τις κοπέλες αυτές λοιπόν μάλλον ονειρεύονται κάποιοι όταν τους παρατάνε, κερατώνουν, εξαπατούν, εκμεταλλεύονται μερικές ^%^(*&^ %^&%@ !~)>{¨ !*&%$# κατ’ αυτούς πάντα. :Ρ
(Τα χαρακτηριστικά των *!^#%!$& λέω να μην τα αναπτύξω αυτή τη φορά. Θα τα αφήσω για άλλο κείμενο, μη γράψω ολόκληρο βιβλίο σήμερα...)
Τι γίνεται όμως όταν συναντούν στο δρόμο τους μία τέτοια;;; Είναι όντως αυτές οι κοπέλες ‘για σπίτι’;;; Χμμμ…
Νομίζω πως όταν ένας άντρας έρχεται αντιμέτωπος με αυτόν τον τύπο γυναίκας στην αρχή ενθουσιάζεται που ‘βρήκε επιτέλους μία σωστή ανάμεσα σε όλες αυτές τις @%$!%’ όπως είπαμε και παραπάνω. Γοητεύεται… Και εφόσον γοητεύεται μπαίνει σε μια διαδικασία να σκεφτεί τον εαυτό του με αυτό το άτομο…
Αργότερα (το αργότερα μπορεί να είναι μέρες, εβδομάδες ή και μήνες κατά περίπτωση) νομίζω πως δημιουργείται ένα θεματάκι. Ποιο είναι αυτό το θεματάκι;;; Το αγοράκι, λοιπόν, νιώθει πως το κοριτσάκι αυτό είναι πολύ καλό, πολύ funny, πολύ τέλειο πολύ πολύ πολύ γι’ αυτόν… Ενδεχομένως να σκέφτεται ότι είναι και too much γι αυτόν, ότι δεν είναι σωστό να την πληγώσει, να τη στενοχωρήσει και κάτι τέτοιες μπούρδες τέλος πάντων, λες και δε θα βρεθεί άλλος να το κάνει αυτό... Θα σας γελάσω… Αμπελοφιλόσοφος είπαμε ότι είμαι, όχι παντογνώστης…
Η ουσία πάντως είναι, ότι μόλις ξεκινούν τέτοιου είδους ‘προβληματισμοί’, ενεργοποιείται κάτι σαν άμυνα στο little boy μας :Ρ. Και από τη στιγμή εκείνη ξεκινάει και η αντίστροφη μέτρηση. Αντίστροφη μέτρηση, την οποία η κοπέλα δεν νοείται καν… Αντίστροφη μέτρηση, για την οποία υπαίτιος είναι ο μικρός τυμπανιστής μας (να πετάξω και κάτι χριστουγεννιάτικο μέρες που είναι!).
Στο σημείο αυτό ερωτά λοιπόν ο ποιητής (ναι, είμαι και από αυτό :Ρ): γιατί ρε συ φίλε το κάνεις αυτό; Γιατί, μπορεί εσένα να σου έχουν καρφωθεί διάφορα στο μυαλό και να έβαλες στην κοπελίτσα την ταμπέλα ‘κορίτσι για σπίτι’, αυτή όμως την ρώτησες;;; Δηλαδή δεν μπορεί να είναι κάποια καλή, χρυσή και να θέλει απλώς να περάσει καλά μαζί σου;;; Να κάνει τις περιστασιακές/ εφήμερες/ μακροχρόνιες σχέσεις της σαν γυναίκα;;; Το ότι είναι σοβαρή δε θα πει ότι ψάχνει τον άντρα της ζωής της από τα 18 ή τον πρίγκιπα με το άσπρο άλογο ή ότι κάνει μόνο μακροχρόνιες- σοβαρές σχέσεις, ότι δεν ψάχνει και δεν ψάχνεται μέσα στη βουή και καταστάσεις της πόλης…
Επιπλέον -τώρα το σκέφτηκα αυτό :Ρ - εσύ της έβαλες την ταμπελίτσα αυτή για τους χ ψ δικούς σου λόγους, αυτή τη ρώτησες αν σε βλέπει έτσι;;; Σε έστειλα εεε;!;! Ακριβώς… Το ότι εσύ το βλέπεις έτσι το πράγμα δε θα πει ότι το βλέπει έτσι και αυτή… Αυτή μπορεί να θέλει να έχει ένα ακόμα νταραβέρι, μια ακόμα σχέση σαν όλες τις προηγούμενες και όλες τις επόμενες που θα έχει... Να μην είσαι καν ο τύπος της, αλλά να θέλει να αλλάξει παραστάσεις στη ζωή της και να είσαι η αφορμή… Να είναι μια καμουφλαρισμένη Jezebel… Είναι κακό;;; Και εδώ κολλάει ο τίτλος του κειμένου μου, δανεισμένος από το γνωστό άσμα Girls just wanna have fuuun… Oh ooo girlz just wanna have fun!!!!
Πίστεψε με φίλτατε αναγνώστη, αυτές οι κοπέλες δεν είναι κοπέλες για σπίτι. Ή μάλλον είναι, αλλά όοοταν και με όποιον το αποφασίσουν αυτές καθώς έχουν και το γνῶθι σαὐτόν. Και όοοταν το αποφασίσουν θα το καταλάβεις και εσύ, αν είσαι εσύ ο τυχερός- άτυχος, πάρ’ το όπως θες…
Όχι τίποτα άλλο, αλλά νομίζεις ότι τις δουλεύεις κιόλας, ενώ αυτές το έχουν μεθοδεύσει το πράγμα… Ακόμα και με άλλη να φλερτάρεις και να νομίζεις ότι είναι μαύρα μεσάνυχτα η δικιά σου, αυτή το ξέρει αλλά κάνει τα στραβά μάτια, επειδή ξέρει ότι δεν πρόκειται να την αφήσεις για άλλη, γιατί ξέρεις ότι καμία δεν πρόκειται να σε έχει όπως σε έχει αυτή…
Πω πωω τι έγραψα πάλι… Τελικά το κείμενο αυτό βγήκε πολύ μεγάλο και πολύ κακόοο νομίζω… Έπρεπε να πω όμως κάποια πραγματάκια εκ μέρους της… , της… , της… , …. της…, της… και κάθε κοριτσιού τέλος πάντων που μπορεί να πήρε αυτή την ταμπέλα κάποια στιγμή στη ζωή της, χωρίς να το ξέρει και χωρίς να το γουστάρει κιόλας πιθανότατα… Watch out boyz!!!! Girls just wanna have fun tooo!!!!
Υ. Γ.: Δε θέλω να παρεξηγηθώ με αυτό το κείμενο. Δεν είμαι κατά του γάμου, δεν λέω πως all the girls are sluts, προς θεού, απλώς ότι και οι γυναίκες δεν αναζητούν πάντα να αποκατασταθούν ακόμα και αν εσένα μπορεί να σου έρχονται τέτοια ‘κύματα’. Watch out, γιατί τα ‘κυματάκια' μπορεί να κινούνται υπόγεια… ;)
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
