Ο μονόλογος ενός μικρού παρατηρητή… (ή μήπως είναι παραλήρημα τελικά;;;)

Τελείωσα το προηγούμενο κείμενό μου με μια ερώτηση, λέγοντας πως αποτελούσε ταυτόχρονα την αρχή ενός κύκλου ερωτήσεων και προβληματισμών τόσο δικών μου όσο και φίλων μου: Γιατί, λοιπόν, γκρινιάζουμε για τη ρουτίνα και την εξέλιξη των πραγμάτων σήμερα, ενώ δεν κάνουμε προσωπικά κάτι για να αλλάξει αυτό!;!;

Η ερώτηση αυτή μπορώ να πω πως αφορά πολλούς τομείς της κοινωνικής και προσωπικής μας ζωής. Είναι τόσο πολλοί οι τομείς, τα «προβλήματα» και τα ερωτήματα που έχουμε που δεν ξέρω από πού να αρχίσω και πώς να τα αναπτύξω όσο πιο σωστά και αντιπροσωπευτικά γίνεται. I ll give it a try anyway…

Lets begin… Σχετικά με τον τρόπο διασκέδασης και την καθ’ αυτή διασκέδαση, ακούω πολλούς να λένε πως δε βγαίνουν, ενώ θα το ήθελαν (ανεξάρτητα από οικονομικές κρίσεις κτλ. έτσι;) είτε επειδή δεν έχουν την κατάλληλη παρέα είτε επειδή δεν έχουν το απαραίτητο κίνητρο και διάθεση. Και εγώ αναρωτιέμαι γιατί;!; Γιατί κάθονται τόσοι άνθρωποι μόνοι τους σπίτια τους και αποχαυνώνονται στις τηλεοράσεις και τους υπολογιστές αντί να βγαίνουν έξω με τους φίλους τους ή να μαζεύονται σε σπίτια; Θα μου πείτε ότι δεν έχετε χρόνο να πάτε ως το φίλο σας με το τέλος της μέρας σας ή ότι είστε κουρασμένοι, αυτή όμως η καραμέλα είναι που έχει κάνει έτσι τα πράγματα. Και έστω ότι είναι όντως έτσι, γιατί τότε δεν γνωρίζουμε το γείτονα του διπλανού/πάνω/κάτω διαμερίσματος -που δεν μένει και μακριά- και δεν ανταλλάζουμε ούτε ένα χαιρετισμό αν τον πετύχουμε στο ασανσέρ; Γιατί έχει αποξενωθεί και απομονωθεί σήμερα τόσο ο κόσμος; Τι ακριβώς φοβάται στον άλλον;; Τι θα του κάνει πια;;;

Στο χέρι του καθενός μας είναι να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Η μουρμούρα από μόνη της δε θα φέρει καμία αλλαγή. Τολμήστε να πάρετε τηλέφωνο εκείνο το φίλο σας που όλο λέτε ότι θα πάρετε αλλά πάντα ‘κάτι τυχαίνει’ ή ντρέπεστε να τον πάρετε επειδή έχουν περάσει αιώνες από την τελευταία συνομιλία σας. Μπορεί να θέλει να κάνει το ίδιο και αυτός και να διστάζει για τους ίδιους λόγους. Χτυπήστε στο γείτονα από δίπλα (ανεξάρτητα από το αν είναι κούκλος ή όχι- για να σας προλάβω εγώ έχω γειτόνισσα και γίναμε και καλές φίλες) και ζητήστε κάτι χωρίς να φοβάστε, πείτε έστω μια καλημέρα στους υπόλοιπους ένοικους αν τους πετύχετε, πιάστε κουβέντα σε όποιον από αυτούς συναντάτε συχνά, δεν είναι κακό να είστε ευγενικοί και φιλικοί ούτε κοστίζει κάτι…

Τώρα που πήρα φόρα λέω να περάσω και σε ένα άλλο τομέα, τον αισθηματικό -κλασικά. Νομίζω ότι δεν θα κάνω λάθος, αν πω ότι υπάρχουν πααααάααρα πολλοί άνθρωποι μόνοι τους εκεί έξω. Έτσι βλέπω τουλάχιστον στον περίγυρό μου. Δεν θα Αναφερθώ όμως στον περίγυρο. Σαν αμπελοφιλόσοφος που είμαι θα γενικεύσω και θα θέσω 3128477304731024 ερωτήματα και πάλι… Πώς περιμένουν, λοιπόν, οι singles να κάνουν γνωριμίες αν δεν κυκλοφορήσουν και δεν γνωρίσουν άτομα στον πραγματικό κόσμο;; είπαμε, το internet/ facebook/ zoo κτλ. είναι ένας τρόπος επικοινωνίας με τους άλλους, μπορείς να μιλάς με φίλους, συμμαθητές ανά πάσα στιγμή και ναι, μπορείς να κάνεις και «ενδιαφέρουσες» γνωριμίες ή να βοηθήσεις μια γνωριμία να εξελιχτεί γρηγορότερα σε κάτι άλλο, δε νομίζω όμως ότι θα πρέπει να βασιζόμαστε σε αυτά. Γιατί τολμούμε σήμερα να βγαίνουμε ραντεβού με άτομα που γνωρίζουμε από το internet και δεν τολμούμε να γνωρίσουμε και να βγούμε με κάποιον που μας αρέσει στη δουλειά, το bar κλπ.;;; Γιατί πρέπει κοινοί γνωστοί και φίλοι να μας δώσουν πληροφορίες για κάποιον/-α προκειμένου να βγούμε μαζί του/της και δεν έχουμε πρόβλημα να εμπιστευτούμε και να πούμε οτιδήποτε με τις γνωριμίες μας από το internet;;; Γιατί προτιμούν οι περισσότεροι τα πληκτρολόγια από την eye contact; Και βασικά.. τι απέγιναν τα ραντεβού στις μέρες μας;;; Αν δεν πάρει ο καθένας τον κολλητό/-ή μαζί του/της δεν βγαίνει πλέον με κάποιον.. Τη θέση του ρομαντισμού και του ενθουσιασμού έχει πάρει πλέον η καχυποψία και η ανασφάλεια. Γιατί όμως;; Τι φοβόμαστε ή αποφεύγουμε όλοι εμείς πια;;

Προσωπικά θα πρότεινα να αφήσουμε όλοι εμείς τους ναρκισσισμούς, τους εγωκεντρισμούς και τους εγωισμούς στην άκρη για λίγο και να πάψουμε να βάζουμε τον εαυτούλη μας πάνω από όλα, γιατί έτσι δεν θα καταφέρουμε να συνυπάρξουμε με κανέναν. Επίσης λίγη αυτογνωσία δε θα έβλαπτε. Σίγουρα θέλουμε όλοι το καλύτερο για τον εαυτό μας, γιατί δεν κοιτάζουμε όμως τι πραγματικά αξίζουμε και εμείς οι ίδιοι να έχουμε στο πλευρό μας. Δεν υπάρχει λόγος να κρυβόμαστε πίσω από μια οθόνη για να είμαστε ο εαυτός μας, όπως και δεν υπάρχει λόγος να παριστάνουμε κάτι άλλο από αυτό που είμαστε όταν πάμε να προσεγγίσουμε κάποιον. Είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι είμαστε πολύ καλύτεροι όταν είμαστε απλώς ο εαυτός μας και δεν προσπαθούμε να μας λανσάρουμε σαν το καλύτερο προϊόν της αγοράς. Δε χρειάζονται εξυπνάδες και κομπασμοί ούτε τα τρελά λόγια. Αρκούν μερικές ειλικρινείς κινήσεις. Κανείς δεν παραμυθιάζεται στις μέρες μας. Εκτός και αν το θέλει βέβαια...

Μπορεί σε μερικούς να φανούν μπούρδες όσα ανέφερα μόλις τώρα, αν το καλοσκεφτείτε όμως νομίζω ότι θα βρείτε κάποιες αλήθειες. Αυτό που θα σας συμβούλευα λοιπόν είναι για αρχή να βγαίνετε όσο πιο συχνά μπορείτε με τους φίλους και τους γνωστούς σας και να μη διστάζετε να κάνετε νέες γνωριμίες. Επιπλέον, όταν δείτε κάτι που να σας κινεί το ενδιαφέρον μην αντιστέκεστε. Πάρτε βαθιές ανάσες, ανασκουμπωθείτε και πηγαίνετε να δείξετε τον υπέροχο εαυτό σας. Τι και αν δεν τον/την ξέρετε και δεν έχετε κοινούς γνωστούς, τι και αν πιστεύετε ότι είναι too much για εσάς, τι και αν φάτε τα μούτρα σας στην τελική, τι πειράζει;; Αν δεν δοκιμάσεις δεν μπορείς να ξέρεις και είμαι σίγουρη ότι είναι προτιμότερο να μετανιώνεις για κάτι που έκανες παρά για κάτι που δεν τόλμησες ποτέ. Εξάλλου (εδώ θα δανειστώ ατάκα από τηλεοπτικό σποτ) «Και αν σου κάτσειιι;;;» (το «Σου αλλάζει τη ζωή» θα ήταν ωραίο, δε συμβαίνει όμως πάντα και για αυτό μπαίνει στη συγκεκριμένη παρένθεση… )

Μας ήρθε πάλι το Καρναβάλι!!!!

Τσικνοπέμπτη σήμερα και για μια ακόμη φορά διακρίνω ένα ξενέρωμα στα άτομα της ηλικίας μου και πάνω… Βασικά, για να είμαι ειλικρινής, το ξενέρωμα είναι γενικότερο… Ακόμα και τα μαθητούδια που επέστρεφαν από τα σχολεία τους σήμερα δεν ήταν χαρούμενα και ντυμένα αποκριάτικα, όπως συνηθίζαμε ως πρόπερσι που τελειώσαμε το λύκειο… Τι έγινε παίδες;; Μας χτύπησε η οικονομική κρίση σε όλα τα επίπεδα πλέον ή “απλώς” βαριόμαστε να κάνουμε το οτιδήποτε;;

Μη μου πείτε ότι μεγαλώσατε, έχετε καλύτερα πράγματα να κάνετε, σκοτούρες, είστε κουρασμένοι κτλ., γιατί νομίζω ότι μια καθημερινή μπορείτε να βγείτε να πάτε μια βολτούλα για ένα ποτάκι με την παρέα σας και να κάνετε κάτι διαφορετικό αλλάζοντας παραστάσεις... Αλλάξτε λίγο τη ρουτίνα σας βρεεεεε… Έχετε καταλήξει να βγαίνετε μια φορά την εβδομάδα και δυσανασχετείτε ακόμα και τότε, ενώ είναι στάνταρ η παρέα και ο προορισμός… Why don t you try something different???

Ένα άλλο θέμα που θα ήθελα να θίξω –μετά από παρότρυνση και φίλων- είναι αυτό των αποκριάτικων στολών. Τι θέλω να πω με αυτό;; τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι άντρες ντύνονται γυναίκες τις απόκριες. Γιατί όμως;;; Μπορεί να μου το εξηγήσει κάποιος;; επειδή είναι οικονομική σαν λύση, εφόσον θα δανειστούν ρούχα από μαμάδες, φίλες, γιαγιάδες κτλ., επειδή είναι κρυφτοgay και βρίσκουν αφορμή να εκφραστούν, επειδή το βρίσκουν τόοοσο αστείο πια;;; whyy;;;

Από την άλλη πάλι οι γυναίκες, λες και τις έχουν μαντρωμένες και περιορισμένες όλο το χρόνο, επιλέγουν συνήθως πολύυυ sexy και εκκεντρικές στολές τύπου “νοσοκόμα”, “γατούλα”, “τιγρίτσα” για να προκαλέσουν τα αντρικά βλέμματα για μια ακόμη φορά. Οι περισσότερες δυστυχώς το βλέπουν ψηλοανταγωνιστικό ακόμα και αυτό πλέον. Ποια θα είναι η πιο ακαταμάχητη, η πιο όμορφη, λες και πρόκειται για διαγωνισμό ομορφιάς και πρόκλησης. ΈΛΕΟΣ ladies…

Πού είναι οι εποχές που έβγαιναν αμέριμνοι, χαρούμενοι οι άνθρωποι τις απόκριες, ντυμένοι χταπόδια, κοκκινοσκουφίτσες, power rangers, salormoon, πριγκίπισσες, ντομάτες, γουρουνάκια κτλ. και πειράζανε τους άλλους δρόμους χωρίς φόβο παρεξηγήσεως;;; χωρίς κομπλεξισμούς και νταβατζηλίκια;;

Προσωπικά θεωρώ ότι ποτέ δεν είναι κάποιος too busy ή μεγάλος για να ντυθεί αποκριάτικα ή να μπει στο mood των ημερών αυτών. Και για να προλάβω μερικούς θα σας πω, ότι οι γονείς μου ντύνονται ακόμα και τώρα αποκριάτικα και πηγαίνουν σε αντίστοιχα party και γιορτές. Δεν σας λέω να ξεχυθείτε στους δρόμους και να κάνετε σαν τους τρελούς -ειδικά αν δεν σας βγαίνει με τίποτα να το κάνετε- σας προκαλώ όμως να αναλογιστείτε γιατί σας διακατέχει αυτός ο ωχαδερφισμός σε οποιαδήποτε γιορτή, πανηγύρι κτλ. και γιατί, ενώ γκρινιάζετε για τη ρουτίνα και την εξέλιξη των πραγμάτων σήμερα, δεν κάνετε προσωπικά κάτι για να αλλάξει αυτό!;!;

Με αφορμή την ερώτηση αυτή θα μπορούσα να ξεκινήσω έναν άλλο κύκλο ερωτήσεων και προβληματισμών, αλλά θα το αφήσω για το επόμενο κειμενάκι μου. Sooo… to be continued… πολύ σύντομα κιόλας... :)

Το χρονικό μιας εξέτασης!

Πριν λίγες ημέρες είχαν την ευκαιρία (??) να εξεταστούν μέσω ΑΣΕΠ 59.277 απόφοιτοι ΑΕΙ και ΤΕΙ διεκδικώντας μια από τις 4.721 θέσεις που είχαν προκηρυχθεί. Σε ορισμένους κλάδους, π.χ. Δάσκαλοι, οι υποψήφιοι δεν πρέπει να αγχώνονται ιδιαίτερα για το αν θα καταφέρουν να «τρυπώσουν» στο δημόσιο, αφού αντιστοιχεί από μια θέση στον καθένα. Σε άλλους κλάδους πάλι, π.χ. Γυμναστές, μια «θεσούλα» σε ένα οποιοδήποτε δημόσιο σχολείο φαντάζει πιο δύσκολη και από το να κερδίσουν στο ΛΟΤΤΟ, αν αναλογιστεί κανείς ότι αντιστοιχεί μία στους 127…

Ένας από τους εξεταζόμενους ήμουν και εγώ. Όσοι δεν με γνωρίζετε προσωπικά μάθετε πως είμαι ένα κορίτσι 23 ετών, απόφοιτός Γερμανικής Φιλολογίας του Α.Π.Θ και ευελπιστώ ως το φθινόπωρο να τελειώσω και το μεταπτυχιακό μου στην ίδια σχολή. Τα ποσοστά στον κλάδο μας ήταν 1:10. Αρκετά καλά δηλαδή. Θα πείτε τώρα «γιατί μας τα λέει αυτά τώρα; Who cares?». Το αναφέρω απλώς επειδή ανάλογα με την ηλικία και τον κλάδο που ανήκει ο καθένας διαφέρουν και οι απόψεις του επί του θέματος.

Anyway, περνώντας από την όλη διαδικασία του ΑΣΕΠ και κάνοντας ένα mini-flashback μου γεννιούνται πολλά ερωτήματα, προβληματισμοί και απορίες που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Ίσως να πάρω και μερικές απαντήσεις εννοείται.

Το κυριότερο από όλα είναι ο σκοπός, ο λόγος και το σκεπτικό με το οποίο διεξάγονται οι εξετάσεις αυτές. What do I mean by that? Ως γνωστόν οι απόφοιτοι μαθητές των λυκείων δίνουν πανελλήνιες εξετάσεις προκειμένου να περάσουν σε κάποια σχολή. Βγαίνοντας από αυτή τη σχολή, αναρωτιέμαι, γιατί θα πρέπει να ξαναεξεταστούν σε όσα διδάχτηκαν εκεί; Είναι σα να μην αναγνωρίζει το κράτος την «αξία του πτυχίου» που παίρνει κάθε φοιτητής. Γιατί δηλαδή να εξετάζεται και πάλι σε πράγματα που υποτίθεται ότι έχει μάθει, κατέχει και έχει εξεταστεί σε προπτυχιακό επίπεδο; Είναι σα να μην αναγνωρίζεται η επάρκεια και η δουλειά που γίνεται μέσα στα πανεπιστήμια. Και εάν όντως βγαίνουν άτομα από αυτές τις σχολές που δεν θα ανταπεξέλθουν επαρκώς στις απαιτήσεις του αντίστοιχου επαγγέλματος, γιατί δεν φροντίζουν να κάνουν κάτι μέσα στις σχολές προκειμένου να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση;

Βέβαια ο ΑΣΕΠ είναι σίγουρα προτιμότερος σε σύγκριση με την επετηρίδα που υπήρχε παλιότερα, γιατί δίνει την ευκαιρία και σε εμάς τους νέους να διεκδικήσουμε μια θέση στο δημόσιο ανεξάρτητα από τη χρονολογία που πήραμε το πτυχίο μας και το βαθμό του. Θεωρητικά πάντα ο καλύτερος παίρνει τη θέση, αν και καθηγήτρια μου που έχει βάλει και θέματα σε εξετάσεις ΑΣΕΠ είπε πως: οι εξετάσεις αυτές δε γίνονται για να αναδειχθούν οι καλύτεροι αλλά για να κοπούν 1400 άτομα…Από την άλλη μεριά πάλι γιατί να μοριοδοτούνται επιπλέον όσοι έχουν παιδιά κτλ. ανεξάρτητα από το γραπτό τους; είναι δώρο άδωρον για όλους τους υπόλοιπους… Σίγουρα έχουν μεγαλύτερη ανάγκη για «άμεση» επαγγελματική αποκατάσταση αυτά τα άτομα, δεν θα έπρεπε όμως οι εξετάσεις αυτές να γίνονται επί ίσοις όροις; Ό, τι γράψει ο καθένας και may the best man win που λένε και οι Άγγλοι…

Ένα άλλο θέμα που με προβληματίζει είναι αν και κατά πόσο αδιάβλητο είναι πια το ΑΣΕΠ και άρα κατά πόσο αξίζει να αγχώνεται κανείς; Αλλά και γενικά αν αξίζει όλη αυτή η ψυχοσωματική πίεση που βιώνει ένας υποψήφιος κατά την περίοδο της προετοιμασίας του, όποια και αν είναι αυτή. Κάποιος που διαβάζει και προετοιμάζεται καιρό πριν την εξέταση αγχώνεται, επειδή θέλει να αμειφθούν οι κόποι του, θέλει να πετύχει. Κάποιος που δε διαβάζει αγχώνεται και πάλι, επειδή ακριβώς δεν διαβάζει ενώ θα έπρεπε και μπορεί και να το ήθελε αλλά να μην έχει χρόνο γι αυτό. Και αυτός εννοείται πως θέλει να πετύχει ή μάλλον περισσότερο να σταθεί τυχερός και να γράψει πολύ καλά χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια.

Όπως και να έχει το θέμα είναι γιατί τελικά σε αυτό το κράτος, ενώ έχουμε φτάσει στον 21ο αιώνα και ενώ στις υπόλοιπες χώρες σχεδόν εκλείπουν οι δημόσιοι υπάλληλοι και φορείς, εμείς αναζητούμε ακόμα να «βολευτούμε» στο δημόσιο και θα κάναμε τα πάντα γι αυτό;; Γιατί αποτελεί μια θέση στο δημόσιο όνειρο ζωής τελικά;;
Μην μου αναφέρετε το σταθερό μισθό - θέση και την ασφάλιση σαν απάντηση. Αυτά μου είναι ήδη γνωστά. Είναι αυτοί όμως οι μοναδικοί λόγοι ή υπάρχουν και άλλοι άγνωστοι σε μένα;;;

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ!!! :Ρ :Ρ

Επειδή βγήκε η πολύαναμενόμενη προκήρυξη του ΑΣΕΠ για τις εξετάσεις των εκπαιδευτικών 2009 και δίνω στις 31.1 και 1.2 (μπαίνει καλάααα ο μήνας), θα πρέπει να διαβάσω λιγάκι… Οπότε ως τότε, δυστυχώς, δεν προβλέπεται κάποιο καινούριο κειμενάκι. Θα επανέλθω δριμύτερη το Φεβρουάριο. Και αυτό είναι απειλή….
Ως τότε να περνάτε καλά, διασκεδαστικά και δημιουργικά!!! Καλή επιτυχία και στην εξεταστική!!! Όοοσοι δίνετε τελικά και δεν έχετε καταλήψεις για μια ακόμη φορά…

Happy Birthday...!!!!!!

Φίλοι μου καλοί, καλοί μου φίλοι γεια σας, που έλεγε και ο Σεφερλής… :Ρ
Σκόπευα να αναρτήσω ένα κείμενο απόψε, ‘προέκυψε’ όμως κάτι, το οποίο έβγαλε στην επιφάνεια μια απορία που έχω εδώ και χρόνια και, επειδή δεν μπορώ να τη λύσω από μόνη μου, ήλπιζα να με βοηθούσατε εσείς λιγάκι… Εεε φανταστικοί αναγνώστες???

Σε λίγες μέρες, λοιπόν, έχω τα γενέθλιά μου (είπα να το αναφέρω, για να μην το ξεχάσετε… :Ρ ). Σήμερα όμως τα είχε ο γυμναστής μου, ο Χρήστος (Χρόνια πολλά Χρήστοοοο!!!!). Τον βρίσκω που λέτε στο γυμναστήριο, του δίνω τις ευχές μου, αλλά ο Chris δεν ήταν και τόσο ενθουσιασμένος. Λέτε να φταίνε τα ΑΝΤΑ?? Κατ’ εμέ δε θα έπρεπε, αλλά ποτέ δεν ξέρεις πώς το παίρνει ο καθένας…

Τον ρωτάω πώς θα περάσει τα γενέθλιά του, πώς και δεν του έδωσαν ρεπό για σήμερα και ουσιαστικά άφησε με τα λεγόμενά του να εννοηθεί κάτι του τύπου «εντάξει μωρέεε γενέθλια είναι, δεν είναι κάτι το σημαντικό. Δεν υπάρχει λόγος να το γιορτάσω, what s the big deal».

Τότε με χτύπησε σαν αστραπή η απορία που έχω κάθε φορά που συναντώ τέτοια άτομα: οκ guys, δεν αντιλέγω, κάθε φορά που έρχονται τα γενέθλιά μας, μας υπενθυμίζουν ότι έχουμε μεγαλώσει κατά ένα χρόνο. Γινόμαστε όμως παράλληλα και πλουσιότεροι σε εμπειρίες, γνώσεις, γνωριμίες, συναισθήματα, έρωτες, φιλίες και και και… Τι έγινε που προστέθηκε άλλος ένας χρόνος;;; Και γιατί δηλαδή να μην το γιορτάσω με τους φίλους μου, τη σχέση μου, τους γονείς μου;;; Δεν είναι λόγοι αυτοί;;;

Επιπλέον, σε αυτούς τους τόσο γρήγορους και περίεργους ρυθμούς που κινούμαστε καθημερινά, δεν είναι όμορφο να βρίσκεται που και που μια αφορμή για να γιορτάσουμε, να χαρούμε, να διασκεδάσουμε με έναν διαφορετικό τρόπο από το συνηθισμένο;;; Να υπάρχει μια ‘ειδική περίσταση’ που σπάει τη ρουτίνα τόσο της καθημερινότητας όσο και του συνηθισμένου τρόπου διασκέδασής μας;;;

Δεν είναι τα δώρα που κάνουν τη διαφορά, αλλά το αίσθημα της γιορτής, νομίζω, που κάνει ξεχωριστή μια τέτοια μέρα. Οκ, δεν είναι κάποιο extraordinary γεγονός τα γενέθλια θα μου πείτε, για να τα γιορτάσουμε. Θα ξανάρθουν του χρόνου. Αυτός όμως νομίζω πως δεν είναι σοβαρός λόγος… Προσωπικά, αν και δίνω ΑΣΕΠ σύντομα (;;;;;), σκοπεύω να βγω και να γιορτάσω τα γενέθλια μου με όσο το δυνατό καλύτερη παρέα, διάθεση και κέφι...

Αυτοί που περνάνε όμως μια τέτοια μέρα σα να μη συμβαίνει τίποτα, γιατί το κάνουν;;;; Μπορείτε να μου λύσετε την απορία;;; Please write your comments here έστω και ανώνυμα... :Ρ Thanks a lot... :D

‘Γιαννιωτίτιδα’

Σήμερα λέω να ασχοληθώ με ένα επιστημονικό-ιατρικό θέμα. Συγκεκριμένα, με μια σπάνια σχετικά ασθένεια, που συναντάται κυρίως στους κατοίκους της Ηπείρου και ειδικά των Ιωαννίνων. Η ασθένεια αυτή έχει ποικίλα συμπτώματα ανάλογα με το φύλλο, την ηλικία, την περιοχή των Ιωαννίνων που μένει, την επαγγελματική και οικονομική κατάσταση του ‘ασθενή’.

Τα πρώτα συμπτώματα ξεκινούν στην παιδική- πρώιμη εφηβική ηλικία, όταν ξεκινά η κοινωνικοποίηση του ασθενή στο σχολείο και προτιμά να συναναστρέφεται με ομοίους του -έτσι συνηθίζεται να συμβαίνει πάντα άλλωστε- και να σνομπάρει και να κουτσομπολεύει σχεδόν όποιον άλλον δεν ανήκει σε αυτή την ομάδα -έτσι συμβαίνει μόνο στους ασθενείς αυτούς.

Ένα ακόμα σύμπτωμα που μπορεί να εμφανιστεί τότε ή λίγο πιο μετά, στο λύκειο, είναι η εμμονή με επώνυμα ρούχα -λες και είχε και στο χωριό του DKNY... Στην ηλικία αυτή ίιισως παίρνει και μια άλλη διάσταση το Υπερεγώ του από τη συνηθισμένη, αυτό όμως θα το αναλύσουμε κάποια άλλη φορά… (για το Υπερεγώ, όσοι δεν είστε γνώστες, αναζητήστε το φίλτατο Freud)

Σε έξαρση μπορούμε να πούμε πως βρίσκεται η ‘Γιαννιωτίτιδα’ με το που ο ασθενής παίρνει το απολυτήριο λυκείου. Την επόμενη κιόλας μέρα ξεκινάει ένα άλλο σύμπτωμα, Alzheimer… What do I mean by that? Με το που αφήνει τη σχολική του ζωή και ό, τι αυτή συνεπάγεται, ενεργοποιείται ένας μηχανισμός επιλεκτικής μνήμης. Σας λέει κάτι;;; όχι;;; Τς τς τς… Μην κρύβεστε ακόμα και εδώ… :Ρ :Ρ

Ο μηχανισμός αυτός ενεργοποιείται κάθε φορά που συναντάει ένας Γιαννιώτης έναν άλλο γνωστό του Γιαννιώτη. Σε περίπτωση που είναι φίλοι, ok, no problem. Σε περίπτωση όμως που είναι απλοί γνωστοί ή πρώην συμμαθητές, για 10 χρόνια ας πούμε, είναι σχεδόν βέβαιο ότι αν συναντηθούν στο δρόμο δεν πρόκειται όχι να χαιρετηθούν αλλά ούτε καν βλέμμα να ανταλλάξουν. Σε μεμονωμένες περιπτώσεις μπορεί να ρίξουν ένα από αυτά τα τόοοσο ζεστά χαμόγελά τους… Υψηλό είναι το ενδεχόμενο πάντως, σε γυναίκες κυρίως, να αλλάξουν ακόμα και πεζοδρόμιο για να μη μπουν σε αυτή την τόσο επίπονη για όλους μας διαδικασία του χαιρετισμού και ερώτησης περί υγείας κτλ…

Το ίδιο άτομο βέβαια, αν το συναντήσουν σε κάποιο party, κοινωνική εκδήλωση (γάμος, βαφτίσια), κοινή παρέα ή αν τύχει να συνταξιδεύουν έχοντας τις διπλανές θέσεις στο λεωφορείο του ΚΤΕΛ θα το προσεγγίσουν με τρομερή φιλικότητα και θα θυμούνται τα πάντα σε ανησυχητικό ίσως κιόλας βαθμό θα λέγαμε…

Επιπλέον, το κόλλημα με τα ρούχα αρχίζει να επιδεινώνεται. Ο ασθενής δεν μπορεί όχι μόνο να φανταστεί τον εαυτό του με κάτι λιγότερο από παπούτσια by Mossialos, ρούχα και εσώρουχα DKNY, Prada etc. αλλά απορεί και με όσους συμβιβάζονται και καταδέχονται να φορούν κάτι παρακάτω. Σε ακραίες περιπτώσεις ο ασθενής κάνει πέρα όποιον φίλο του υιοθετεί διαφορετικού είδους ενδυμασία.

Ανάλογο θέμα προκύπτει και με τις επιλογές του στα αμάξια, τα οποία, ενώ βρέχει 327 μέρες το χρόνο στα Ιωάννινα, επιβάλλεται να είναι ακριβά, διθέσια και cabrio.

Στο σημείο αυτό βέβαια πρέπει να αναφέρουμε πως το γεγονός ότι είναι εθισμένος στα επώνυμα και ακριβά ρούχα, αυτοκίνητα κτλ. δεν συνεπάγεται ότι διαθέτει και το αντίστοιχο εισόδημα. Μπορεί ο άλλος να φτιάχνει τοστ σε καντίνα, να τρώει ψωμοτύρι 22 μέρες το μήνα για να ξεχρεώσει το αμάξι, να βάλει 24 δόσεις στο μπλουζάκι αλλάαα θα είναι Armani, σε παρακαλώ… Το γεγονός αυτό είναι πολύυυυ σημαντικό για το κοινωνικό του status… Πώς θα πάει για καφέ στο Baccara, La suite, Au Bar χωρίς το Armani και το cabrio;;; Πώς θα κυκλοφορήσει το βράδυ στα διάφορα clubs και bars;;;;

Ας πούμε όμως μερικά πράγματα και για τον τρόπο διασκέδασης μιας και αναφέρθηκε -ναι, ναι, δυστυχώς έχει στιγματιστεί και αυτός ο τομέας. Οι φορείς της ‘Γιαννιωτίτιδας’ μπορεί να βγαίνουν έξω για καφέ, για ποτό, να πηγαίνουν σε bars, σε clubs, αλλά δεν μπορούν να χορέψουν. Οι καημένοι δεν κάνει να χορέψουν με τίποτα, όσο και αν τους αρέσουν τα τραγούδια που παίζει ο DJ του εκάστοτε club. Οι πιο ριψοκίνδυνοι τολμούν σπανίως να κουνήσουν ίσως λίγο τις άκρες των ποδιών ή των χεριών τους σύμφωνα με το ρυθμό της μουσικής.

Σε αυτούς τους χώρους θα μου πείτε μπορεί να περάσει κανείς καλά και με άλλους τρόπους, βλέπε flirt. Δυστυχώς όμως η ‘Γιαννιωτίτιδα’ χτυπάει και εκεί. Σας φαίνεται περίεργο;;; Και όμως, οι φορείς δεν μπορούν να flirtάρουν.

Για να γίνει κατανοητό το σύμπτωμα αυτό θα αναφέρουμε ένα παράδειγμα ενός άντρα και μιας γυναίκας: προσέχει ο άντρας τη γυναίκα στο χώρο (εννοείται πως το παράδειγμα μπορεί να γίνει και αντίστροφα, δηλαδή να προσέξει μια γυναίκα έναν άντρα στο χώρο, εμείς όμως θα προτιμήσουμε αυτό), την κοιτάει ώσπου να αντιληφθεί και αυτή την ύπαρξή του και… την κοιτάει, τον κοιτάει, την κοιτάει… τον κοιτάει. Η διαδικασία αυτή μπορεί να διαρκέσει από όλο το συγκεκριμένο βράδυ ως και εβδομάδες μετά, εφόσον τα Ιωάννινα είναι σχετικά μικρή πόλη και υπάρχει και από τις δυο μεριές η βεβαιότητα ότι θα ξανασυναντηθούν κάπου. Όταν επιτέλους πάρει την απόφαση ο νεανίας να μιλήσει στην κορασίδα, η κορασίδα -εάν δεν έχει ξενερώσει ή έχει βρει άλλον αυτή στο μεταξύ- ανταποκρίνεται στο κάλεσμά του, βγαίνουν και κάνουν τη γνώστη σχέση, εάν ταιριάζουν σαν άτομα εννοείται. Μπαμ μπαμ καταστάσεις σαφώς δεν υφίστανται, γιατί οι φορείς της ‘Γιαννιωτίτιδας’ έχουν ευαισθησία με την καρδιά τους και πρέπει να αποφεύγονται ‘απότομες συγκινήσεις’…

Αφήστε που υπάρχει και ένα ακόμα πρόβλημα στη σύναψη σχέσεων μεταξύ Γιαννιωτών. Ποιο;;; Μα αυτό της Γιαννιώτισσας!! Η προαναφερθείσα κοπέλα τις περισσότερες φορές μπορεί να κοιτάει, μπορεί να προκαλεί το νεαρό με τον τρόπο της, όταν έρχεται όμως η στιγμή της γνωριμίας προβάλει μία ξινισμένη, ιδιότροπη, ανέραστη πτυχή της προσωπικότητας της που αναγκάζει το νέο να τραπεί σε φυγή…

Όπως και να έχει, ενώ ο ασθενής είναι φορέας από νεαρότατη ηλικία αυτής της ασθένειας, δυστυχώς αντιλαμβάνεται και κατανοεί το πρόβλημα μόνο μετά την απομάκρυνσή του (είτε βραχυπρόθεσμη είτε μακροπρόθεσμη, αν και συνήθως ισχύει στη δεύτερη περίπτωση) από τα Ιωάννινα. Άλλοι καταφέρνουν και την αντιμετωπίζουν μετά από προσπάθεια και με την πάροδο των χρόνων, άλλοι απλώς γνωρίζουν την κατάστασή τους και την αποδέχονται και άλλοι δεν έχουν καν συνειδητοποιήσει ότι την έχουν. Χρειάζονται βλέπετε και κάποιες εξετάσεις για τη διάγνωσή της: επάρκεια, αυτογνωσία, αυτοεκτίμηση, αυτορύθμιση, αυτό- αυτό- ….

Κλείνοντας θέλω να πω πως μπορεί και εγώ η ίδια να παρουσιάζω κατά καιρούς μερικά -ίσως και όλα- συμπτώματα αυτής της ασθένειας. Η αναγνώριση πάντως αυτής της συμπεριφοράς ως ‘προβληματικής’ και η προσπάθεια για αντιμετώπιση είναι μια καλή αρχή, oder??

Υ.Γ.: Η ‘Γιαννιωτίτιδα’ μπορεί να έχει και τη μορφή της ‘Τρικαλίτιδας’, ‘Πατρίτιδας’ κλπ. ανάλογα με την περιοχή στην οποία παρουσιάζονται τα προαναφερθέντα συμπτώματα. Κατά περιοχές είναι πολύ πιθανό να υπάρχουν και διαφοροποιήσεις.
If something is missing just add it guys. Τα συμπτώματα της ασθένειας αυτής άλλωστε πολλαπλασιάζονται καθημερινά αν δεν ακολουθηθεί φαρμακευτική αγωγή…



Τέλος θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Ηλία για τις προτάσεις του και τον τίτλο. Καταλληλότερο νομίζω δε θα μπορούσα να σκεφτώ. I hope you enjoy it. :)

Να τα πούμε;;;;;;;

Σαν παιδί και εγώ είπα να πω τα κάλαντα σήμερα... Κάθησα και σκέφτηκα, λοιπόν, ποιο κολλητάρι να πάρω μαζί μου, για να μην αντηχεί μόνο το δικό μου τριγωνάκι στις εξώπορτες της πόλης, και συνειδητοποίησα ότι όντας στη Θεσσαλονίκη τέτοιες μέρες δεν έχω και πολλές επιλογές... Επιπλέον, δεν έχω και πολλούς γνωστούς -λόγω ημερών πάλι- που θα μπορούσα να τους τα πω χωρίς να με πάρουν στο δούλεμα...

Έτσι, λέω να τα γράψω, για να μαθαίνουν οι νέοι και βασικά και οι παλιοί, εφόσον είναι λίγοι αυτοί που ξέρουν όοοολα τα Κάλαντα των Χριστουγέννων στις μέρες μας. Οι περισσότεροι έχουν καταντήσει την όλη υπόθεση, δυστυχώς, σαν ένα μέσο να βγάζουν το extraδάκι τους εν όψει εορτών, αφήνοντας αυτό το έθιμο να χάσει τη μαγεία που είχε κάποτε...

Σε αυτό βεβαίως φταίνε και οι μεγάλοι -εντάξει, εν μέρει δικαιολογούνται και αυτοί που δε θέλουν να ακούσουν τα Κάλαντα 100000000 φορές και κάνουν περικοπές- που το έχουν περάσει έτσι στα παιδάκια... Anyway, δε θέλω να φλυαρήσω αυτή τη φορά. Έχω να πω και ολόκληρα τα Κάλαντα άλλωστε :Ρ Χρόνια πολλάααααα σε όλους παιδιάαααααα!!! Merry Christmas!!!!

Καλήν εσπέραν άρχοντες,
αν είναι ορισμός σας,
Χριστού τη Θεία γέννηση,
να πω στ' αρχοντικό σας.

Εν τω σπηλαίω τίκτεται,
εν φάτνη των αλόγων,
ο βασιλεύς των ουρανών,
και ποιητής των όλων.

Πλήθος αγγέλων ψάλλουσι,
το Δόξα εν υψίστης,
και τούτο άξιον εστί,
η των ποιμένων πίστης.

Εκ της Περσίας έρχονται,
τρεις μάγοι με τα δώρα,
άστρο λαμπρό τους οδηγεί,
χωρίς να λείψει ώρα.

Φτάνοντας στην Ιερουσαλήμ,
με πόθο ερωτούσι,
πού εγεννήθει ο Χριστός,
να πάν να τον ευρώσι.

Δια Χριστόν ως ήκουσε,
ο βασιλεύς Ηρώδης,
αμέσως εταράχτηκε,
κι έγινε θηριώδης.

Διατί πολλά φοβήθηκε,
δια τη βασιλεία,
μην του τη πάρει ο Χριστός,
και χάσει την αξία.

Κράζει τους μάγους και ρωτά,
που ο Χριστός γεννάται,
εν Βηθλεέμ ηξέρομε,
ο συγγραφεύς διηγάται.

Τον είπε να υπάγουσι,
και όπου τον εβρούσιν,
αφού τον προσκυνήσουσιν,
να παν να του το πούσιν

Όπως υπάγει και αυτός,
για να τον προσκυνήσει,
με δόλο ως μισόθεος,
για να τον αφανήσει.

Βγαίνουν οι Μάγοι τρέχοντας,
και τον αστέρα βλέπουν,
φως θεϊκό κατέβαινε,
και με χαρά προστρέχουν.

Φτάνοντας εις το σπήλαιο,
βρίσκουν την Θεοτόκο,
και βάστα στας αγκάλας της,
τον Αγιον της Τόκο.

Γονατιστοί τον προσκυνούν,
και δώρα του χαρίζουν,
σμύρνα χρυσό και λίβανο,
θεό τον εφημίζουν.

Σμύρνα είναι νέος άνθρωπος,
χρυσό ως Βασιλέα,
και λίβανο νέος θεός,
σ' όλη την ατμοσφαίρα.

Αφού τον προσκυνήσασιν,
ευθύς πάλι μισεύουν,
και τον Ηρώδη μελετούν,
να πάνε για να εύρουν.

Άγγελος εκ των ουρανών,
βγαίνει τους εμποδίζει,
από άλλην οδό να πορευτούν,
αυτός τους διορίζει.

Και πάλι άλλος Άγγελος,
τον Ιωσήφ προστάζει,
εις Αίγυπτο να πορευτεί,
και εκεί να ησυχάζει.

Να πάρει και την Μαριάμ,
μαζί με τον υιό της,
γιατί ο Ηρώδης εζητεί,
τον τόκο τον δικό της.

Μη βλέποντας ο Βασιλεύς,
τους μάγους να γυρίζουν,
στην Βηθλεέμ επρόσταξε,
παιδί να μην αφήσουν.

Χιλιάδες δεκατέσσερις,
σφάζουν σε μια ημέρα,
θρήνο κλαυθμό και οδυρμό,
είχε κάθε μητέρα.

Και επληρώθην το ρηθέν,
Προφήτου Ησαϊου,
ως και των άλλων προφητών,
και του Ιερεμίου.