Οι άντρες προτιμούν τις… ξανθιές;;;

Ένα θέμα που έχουμε θίξει σε αρκετές συζητήσεις τον τελευταίο καιρό είναι το τι προτιμούν οι άντρες να έχουν στο πλευρό τους. Βλέπουμε αρκετούς φίλους μας να διαλύουν -για εμάς τους τρίτους- υγιείς σχέσεις και να αφήνονται στο έλεος και τον τραμπουκισμό της επόμενης, να χωρίζουν κοπέλες συμπαθείς σε όλους για ξινές, χαμηλού επιπέδου και αντιπαθητικές… Σε μια εποχή που όλοι αναζητούν σαν καρφίτσα στα άχυρα τον πρίγκιπα και την πριγκίπισσα πόσο δύσκολο είναι να τον/την εκτιμήσουν όταν τον/την βρουν;; και τελικά τι λέει ο ορισμός της πριγκίπισσας;;;

Ένας γνωστός μου είπε πως η ιδανική γυναίκα ξέρει πότε να εμφανίζεται και πότε να εξαφανίζεται. Ένας άλλος πάλι είπε πως αρκεί να σου κάνει το «κλικ», όλα τα άλλα είναι τελείως υποκειμενικά. Άλλοι φίλοι μου singles σε αυτή την ερώτηση μου παραθέσανε μια ολόκληρη λίστα με τα προσόντα της «τέλειας συντρόφου». Υπήρχαν αρκετές ομοιότητες στις λίστες τους, το χαρακτηριστικό όμως που κέντρισε περισσότερο το ενδιαφέρον και με έβαλε σε σκέψεις είναι το «Έξυπνη»: να μπορεί να μοιραστεί και δυο προβληματισμούς ο άλλος μαζί της, να μπορεί να σταθεί και σε μια σοβαρή συζήτηση χωρίς να πετάξει κοτσάνες και να τον εκθέσει.

Τώρα θα μου πείτε γιατί στάθηκα σε αυτό και όχι σε κάποιο άλλο χαρακτηριστικό;! Επειδή σκεπτόμενη τα άτομα αυτά και κάνοντας ένα flash back σε συντρόφους που είχαν κατά διαστήματα συνειδητοποίησα ότι μάλλον κοροϊδεύουν τον εαυτό τους…

But why am I saying that? What am I trying to say???
Η «θεωρία μου» -αν μπορώ να το πω έτσι- είναι ότι boyz, μην έχετε αυταπάτες και ψευδαισθήσεις ότι θέλετε πραγματικά έξυπνες κοπέλες στο πλευρό σας. Από την πείρα μου και το κοινωνικό μου περιβάλλον έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ναι μεν θέλετε έξυπνες κοπέλες πλάι σας όχι όμως και too intelligent.. Είναι στη φύση σας να θέλετε να σας θαυμάζουν κατά βάθος οι σύντροφοι σας και να νιώθετε «ανώτεροί» τους. Στην πραγματικότητα, για κάποιο λόγο φοβάστε τις πολύ έξυπνες, σας δημιουργούν ανασφάλειες και, ως γνωστόν, η ανασφάλεια είναι γυναικείο χαρακτηριστικό.

Σίγουρα σας γοητεύει περισσότερο στην αρχή μια τέτοια γυναίκα, μόλις φύγει όμως ο πρώτος ενθουσιασμός, αρχίζετε να αναρωτιέστε για το αν σας αξίζει κάτι τέτοιο ή αν το αντέχετε όλο αυτό στην τελική. Επομένως ανάμεσα στο brilliant mind (όχι ότι το συναντάμε και συχνά στις μέρες μας, αλλά λέμε τώρα για να γίνει αισθητή η αντίθεση) και το απλώς intelligent επιλέγετε το δεύτερο, για να έχετε και το κεφαλάκι σας ήσυχο μελλοντικά. Οπότε σταματήστε να παραμυθιάζετε τον εαυτό σας ότι ψάχνετε και καλά για μυαλό και προσέξτε λίιγο παραπάνω την (επόμενη) επιλογή σας…

Υ.Γ: προς αποφυγή παρεξηγήσεων και παρερμηνεύσεων, δεν γκρινιάζω προσωπικά σε αυτό το κείμενο.. Αντιπροσωπεύει ένα μεγαλούτσικο ποσοστό γυναικών η παραπάνω διαπίστωση. Και για να μη με πουν και φεμινίστρια, θα ακολουθήσει κείμενο και για τις γυναίκες πολύ σύντομα. Γιατί πάνω από όλα είναι ένα δίκαιο blog… :P

Οι άνδρες δεν κλαίνε (;;;)

Σε έναν θεωρητικά ανδροκρατούμενο κόσμο, την εποχή της γυναίκας και των gay, πόσο αδύναμος μπορεί να θεωρηθεί ένας άνδρας που εκφράζει τους προβληματισμούς και τις φοβίες του;;;

Καθώς κουβέντιαζα τις προάλλες με ένα φίλο μου περί σχέσεων ανάμεσα στα δύο φύλα τα μονοπάτια της συζήτησης μας οδήγησαν στον παραπάνω προβληματισμό. Έχω ακούσει από μικρή πολλές φορές ότι οι άνδρες δεν κλαίνε, οι άνδρες είναι πάντα δυνατοί, οι άνδρες μπλα μπλα μπλα… Μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα ότι αυτό δε συμβαίνει πάντα… Πολλοί ακολουθούν αυτόν τον κανόνα, επειδή έτσι τους το έχουν περάσει, άλλοι πάλι για να μην αποτελέσουν εξαίρεση στον κανόνα και χαρακτηριστούν… Εγώ από τη μεριά μου -όπως και αρκετές άλλες γυναίκες- αναρωτιόμαστε γιατί συμβαίνει αυτό και κατά πόσον τελικά θεωρείτε ότι «κρύβετε επιτυχώς» αυτά τα πράγματα.

Το ότι αρκετοί δεν μιλάτε π.χ. για προβλήματα και διλήμματα που μπορεί να αντιμετωπίζετε στον επαγγελματικό σας χώρο, στο οικογενειακό ή φιλικό περιβάλλον σας δεν θα πει ότι δεν υπάρχουν ή ότι εμείς δεν καταλαβαίνουμε ότι κάαατι τρέχει. Επίσης όταν περνάτε τη φάση σας ή όταν αρχίζουν αμφιβολίες και προβληματισμοί για τη σχέση σας του τύπου «τραβάει/ δεν τραβάει/ τη θέλω ή ξενέρωσα» μπορεί να μην σας κάνουμε κάποια νύξη αμέσως, αυτό όμως δε θα πει πως δεν αντιλαμβανόμαστε το πρόβλημα –απλώς επιλέγουμε να σας δώσουμε το χρόνο σας.

Προσωπικά θεωρώ πως εάν θέλει κάποιος να έχει μια υγιή σχέση θα πρέπει να μοιράζεται τα πάντα με τη σύντροφό του και να μην κρατάει τέτοια πράγματα για τον εαυτό του σκεπτόμενος μη χαλάσει την εικόνα «ΤΟΥ ΑΝΤΡΑ» που έχει η άλλη γι αυτόν. Βoyz, ακόμα και αν δεν μιλάτε ξέρουμε πότε έχετε τις μαύρες σας, πότε μπορεί να φοβάστε ή ακόμα και να τρέμετε για κάτι και ναι, δεν μας πειράζει… Το ξέρουμε ότι είστε απλοί άνθρωποι και εσείς όπως και εμείς και ειλικρινά εκτιμούμε πολύ περισσότερο αυτούς που μας ανοίγονται και μοιράζονται πράγματα μαζί μας από αυτούς που είναι στρείδια και εγκλωβισμένοι στην εικόνα του «άντρα». Ξεκολλήστε λίγο τα μυαλουδάκια σας, relax your bodies και μη φοβάστε να δεθείτε και λιγάκι με τον άλλο, δεν είναι τόσο τρομερό. Άσε που μέσω μιας ειλικρινούς συζητήσεως μπορεί να λυθούν πολλά θέματα, από γελοία ως πολύ σοβαρά.

Οι άντρες κλαίνε και οι σωστές γυναίκες το εκτιμούν όταν συμβαίνει αυτό ιδιαίτερα.. εκτός και αν κλαίνε βέβαια για την κατσαρίδα που μόλις αντίκρισαν στη γωνία του δωματίου…

Ο μονόλογος ενός μικρού παρατηρητή… (ή μήπως είναι παραλήρημα τελικά;;;)

Τελείωσα το προηγούμενο κείμενό μου με μια ερώτηση, λέγοντας πως αποτελούσε ταυτόχρονα την αρχή ενός κύκλου ερωτήσεων και προβληματισμών τόσο δικών μου όσο και φίλων μου: Γιατί, λοιπόν, γκρινιάζουμε για τη ρουτίνα και την εξέλιξη των πραγμάτων σήμερα, ενώ δεν κάνουμε προσωπικά κάτι για να αλλάξει αυτό!;!;

Η ερώτηση αυτή μπορώ να πω πως αφορά πολλούς τομείς της κοινωνικής και προσωπικής μας ζωής. Είναι τόσο πολλοί οι τομείς, τα «προβλήματα» και τα ερωτήματα που έχουμε που δεν ξέρω από πού να αρχίσω και πώς να τα αναπτύξω όσο πιο σωστά και αντιπροσωπευτικά γίνεται. I ll give it a try anyway…

Lets begin… Σχετικά με τον τρόπο διασκέδασης και την καθ’ αυτή διασκέδαση, ακούω πολλούς να λένε πως δε βγαίνουν, ενώ θα το ήθελαν (ανεξάρτητα από οικονομικές κρίσεις κτλ. έτσι;) είτε επειδή δεν έχουν την κατάλληλη παρέα είτε επειδή δεν έχουν το απαραίτητο κίνητρο και διάθεση. Και εγώ αναρωτιέμαι γιατί;!; Γιατί κάθονται τόσοι άνθρωποι μόνοι τους σπίτια τους και αποχαυνώνονται στις τηλεοράσεις και τους υπολογιστές αντί να βγαίνουν έξω με τους φίλους τους ή να μαζεύονται σε σπίτια; Θα μου πείτε ότι δεν έχετε χρόνο να πάτε ως το φίλο σας με το τέλος της μέρας σας ή ότι είστε κουρασμένοι, αυτή όμως η καραμέλα είναι που έχει κάνει έτσι τα πράγματα. Και έστω ότι είναι όντως έτσι, γιατί τότε δεν γνωρίζουμε το γείτονα του διπλανού/πάνω/κάτω διαμερίσματος -που δεν μένει και μακριά- και δεν ανταλλάζουμε ούτε ένα χαιρετισμό αν τον πετύχουμε στο ασανσέρ; Γιατί έχει αποξενωθεί και απομονωθεί σήμερα τόσο ο κόσμος; Τι ακριβώς φοβάται στον άλλον;; Τι θα του κάνει πια;;;

Στο χέρι του καθενός μας είναι να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Η μουρμούρα από μόνη της δε θα φέρει καμία αλλαγή. Τολμήστε να πάρετε τηλέφωνο εκείνο το φίλο σας που όλο λέτε ότι θα πάρετε αλλά πάντα ‘κάτι τυχαίνει’ ή ντρέπεστε να τον πάρετε επειδή έχουν περάσει αιώνες από την τελευταία συνομιλία σας. Μπορεί να θέλει να κάνει το ίδιο και αυτός και να διστάζει για τους ίδιους λόγους. Χτυπήστε στο γείτονα από δίπλα (ανεξάρτητα από το αν είναι κούκλος ή όχι- για να σας προλάβω εγώ έχω γειτόνισσα και γίναμε και καλές φίλες) και ζητήστε κάτι χωρίς να φοβάστε, πείτε έστω μια καλημέρα στους υπόλοιπους ένοικους αν τους πετύχετε, πιάστε κουβέντα σε όποιον από αυτούς συναντάτε συχνά, δεν είναι κακό να είστε ευγενικοί και φιλικοί ούτε κοστίζει κάτι…

Τώρα που πήρα φόρα λέω να περάσω και σε ένα άλλο τομέα, τον αισθηματικό -κλασικά. Νομίζω ότι δεν θα κάνω λάθος, αν πω ότι υπάρχουν πααααάααρα πολλοί άνθρωποι μόνοι τους εκεί έξω. Έτσι βλέπω τουλάχιστον στον περίγυρό μου. Δεν θα Αναφερθώ όμως στον περίγυρο. Σαν αμπελοφιλόσοφος που είμαι θα γενικεύσω και θα θέσω 3128477304731024 ερωτήματα και πάλι… Πώς περιμένουν, λοιπόν, οι singles να κάνουν γνωριμίες αν δεν κυκλοφορήσουν και δεν γνωρίσουν άτομα στον πραγματικό κόσμο;; είπαμε, το internet/ facebook/ zoo κτλ. είναι ένας τρόπος επικοινωνίας με τους άλλους, μπορείς να μιλάς με φίλους, συμμαθητές ανά πάσα στιγμή και ναι, μπορείς να κάνεις και «ενδιαφέρουσες» γνωριμίες ή να βοηθήσεις μια γνωριμία να εξελιχτεί γρηγορότερα σε κάτι άλλο, δε νομίζω όμως ότι θα πρέπει να βασιζόμαστε σε αυτά. Γιατί τολμούμε σήμερα να βγαίνουμε ραντεβού με άτομα που γνωρίζουμε από το internet και δεν τολμούμε να γνωρίσουμε και να βγούμε με κάποιον που μας αρέσει στη δουλειά, το bar κλπ.;;; Γιατί πρέπει κοινοί γνωστοί και φίλοι να μας δώσουν πληροφορίες για κάποιον/-α προκειμένου να βγούμε μαζί του/της και δεν έχουμε πρόβλημα να εμπιστευτούμε και να πούμε οτιδήποτε με τις γνωριμίες μας από το internet;;; Γιατί προτιμούν οι περισσότεροι τα πληκτρολόγια από την eye contact; Και βασικά.. τι απέγιναν τα ραντεβού στις μέρες μας;;; Αν δεν πάρει ο καθένας τον κολλητό/-ή μαζί του/της δεν βγαίνει πλέον με κάποιον.. Τη θέση του ρομαντισμού και του ενθουσιασμού έχει πάρει πλέον η καχυποψία και η ανασφάλεια. Γιατί όμως;; Τι φοβόμαστε ή αποφεύγουμε όλοι εμείς πια;;

Προσωπικά θα πρότεινα να αφήσουμε όλοι εμείς τους ναρκισσισμούς, τους εγωκεντρισμούς και τους εγωισμούς στην άκρη για λίγο και να πάψουμε να βάζουμε τον εαυτούλη μας πάνω από όλα, γιατί έτσι δεν θα καταφέρουμε να συνυπάρξουμε με κανέναν. Επίσης λίγη αυτογνωσία δε θα έβλαπτε. Σίγουρα θέλουμε όλοι το καλύτερο για τον εαυτό μας, γιατί δεν κοιτάζουμε όμως τι πραγματικά αξίζουμε και εμείς οι ίδιοι να έχουμε στο πλευρό μας. Δεν υπάρχει λόγος να κρυβόμαστε πίσω από μια οθόνη για να είμαστε ο εαυτός μας, όπως και δεν υπάρχει λόγος να παριστάνουμε κάτι άλλο από αυτό που είμαστε όταν πάμε να προσεγγίσουμε κάποιον. Είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι είμαστε πολύ καλύτεροι όταν είμαστε απλώς ο εαυτός μας και δεν προσπαθούμε να μας λανσάρουμε σαν το καλύτερο προϊόν της αγοράς. Δε χρειάζονται εξυπνάδες και κομπασμοί ούτε τα τρελά λόγια. Αρκούν μερικές ειλικρινείς κινήσεις. Κανείς δεν παραμυθιάζεται στις μέρες μας. Εκτός και αν το θέλει βέβαια...

Μπορεί σε μερικούς να φανούν μπούρδες όσα ανέφερα μόλις τώρα, αν το καλοσκεφτείτε όμως νομίζω ότι θα βρείτε κάποιες αλήθειες. Αυτό που θα σας συμβούλευα λοιπόν είναι για αρχή να βγαίνετε όσο πιο συχνά μπορείτε με τους φίλους και τους γνωστούς σας και να μη διστάζετε να κάνετε νέες γνωριμίες. Επιπλέον, όταν δείτε κάτι που να σας κινεί το ενδιαφέρον μην αντιστέκεστε. Πάρτε βαθιές ανάσες, ανασκουμπωθείτε και πηγαίνετε να δείξετε τον υπέροχο εαυτό σας. Τι και αν δεν τον/την ξέρετε και δεν έχετε κοινούς γνωστούς, τι και αν πιστεύετε ότι είναι too much για εσάς, τι και αν φάτε τα μούτρα σας στην τελική, τι πειράζει;; Αν δεν δοκιμάσεις δεν μπορείς να ξέρεις και είμαι σίγουρη ότι είναι προτιμότερο να μετανιώνεις για κάτι που έκανες παρά για κάτι που δεν τόλμησες ποτέ. Εξάλλου (εδώ θα δανειστώ ατάκα από τηλεοπτικό σποτ) «Και αν σου κάτσειιι;;;» (το «Σου αλλάζει τη ζωή» θα ήταν ωραίο, δε συμβαίνει όμως πάντα και για αυτό μπαίνει στη συγκεκριμένη παρένθεση… )

Μας ήρθε πάλι το Καρναβάλι!!!!

Τσικνοπέμπτη σήμερα και για μια ακόμη φορά διακρίνω ένα ξενέρωμα στα άτομα της ηλικίας μου και πάνω… Βασικά, για να είμαι ειλικρινής, το ξενέρωμα είναι γενικότερο… Ακόμα και τα μαθητούδια που επέστρεφαν από τα σχολεία τους σήμερα δεν ήταν χαρούμενα και ντυμένα αποκριάτικα, όπως συνηθίζαμε ως πρόπερσι που τελειώσαμε το λύκειο… Τι έγινε παίδες;; Μας χτύπησε η οικονομική κρίση σε όλα τα επίπεδα πλέον ή “απλώς” βαριόμαστε να κάνουμε το οτιδήποτε;;

Μη μου πείτε ότι μεγαλώσατε, έχετε καλύτερα πράγματα να κάνετε, σκοτούρες, είστε κουρασμένοι κτλ., γιατί νομίζω ότι μια καθημερινή μπορείτε να βγείτε να πάτε μια βολτούλα για ένα ποτάκι με την παρέα σας και να κάνετε κάτι διαφορετικό αλλάζοντας παραστάσεις... Αλλάξτε λίγο τη ρουτίνα σας βρεεεεε… Έχετε καταλήξει να βγαίνετε μια φορά την εβδομάδα και δυσανασχετείτε ακόμα και τότε, ενώ είναι στάνταρ η παρέα και ο προορισμός… Why don t you try something different???

Ένα άλλο θέμα που θα ήθελα να θίξω –μετά από παρότρυνση και φίλων- είναι αυτό των αποκριάτικων στολών. Τι θέλω να πω με αυτό;; τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι άντρες ντύνονται γυναίκες τις απόκριες. Γιατί όμως;;; Μπορεί να μου το εξηγήσει κάποιος;; επειδή είναι οικονομική σαν λύση, εφόσον θα δανειστούν ρούχα από μαμάδες, φίλες, γιαγιάδες κτλ., επειδή είναι κρυφτοgay και βρίσκουν αφορμή να εκφραστούν, επειδή το βρίσκουν τόοοσο αστείο πια;;; whyy;;;

Από την άλλη πάλι οι γυναίκες, λες και τις έχουν μαντρωμένες και περιορισμένες όλο το χρόνο, επιλέγουν συνήθως πολύυυ sexy και εκκεντρικές στολές τύπου “νοσοκόμα”, “γατούλα”, “τιγρίτσα” για να προκαλέσουν τα αντρικά βλέμματα για μια ακόμη φορά. Οι περισσότερες δυστυχώς το βλέπουν ψηλοανταγωνιστικό ακόμα και αυτό πλέον. Ποια θα είναι η πιο ακαταμάχητη, η πιο όμορφη, λες και πρόκειται για διαγωνισμό ομορφιάς και πρόκλησης. ΈΛΕΟΣ ladies…

Πού είναι οι εποχές που έβγαιναν αμέριμνοι, χαρούμενοι οι άνθρωποι τις απόκριες, ντυμένοι χταπόδια, κοκκινοσκουφίτσες, power rangers, salormoon, πριγκίπισσες, ντομάτες, γουρουνάκια κτλ. και πειράζανε τους άλλους δρόμους χωρίς φόβο παρεξηγήσεως;;; χωρίς κομπλεξισμούς και νταβατζηλίκια;;

Προσωπικά θεωρώ ότι ποτέ δεν είναι κάποιος too busy ή μεγάλος για να ντυθεί αποκριάτικα ή να μπει στο mood των ημερών αυτών. Και για να προλάβω μερικούς θα σας πω, ότι οι γονείς μου ντύνονται ακόμα και τώρα αποκριάτικα και πηγαίνουν σε αντίστοιχα party και γιορτές. Δεν σας λέω να ξεχυθείτε στους δρόμους και να κάνετε σαν τους τρελούς -ειδικά αν δεν σας βγαίνει με τίποτα να το κάνετε- σας προκαλώ όμως να αναλογιστείτε γιατί σας διακατέχει αυτός ο ωχαδερφισμός σε οποιαδήποτε γιορτή, πανηγύρι κτλ. και γιατί, ενώ γκρινιάζετε για τη ρουτίνα και την εξέλιξη των πραγμάτων σήμερα, δεν κάνετε προσωπικά κάτι για να αλλάξει αυτό!;!;

Με αφορμή την ερώτηση αυτή θα μπορούσα να ξεκινήσω έναν άλλο κύκλο ερωτήσεων και προβληματισμών, αλλά θα το αφήσω για το επόμενο κειμενάκι μου. Sooo… to be continued… πολύ σύντομα κιόλας... :)

Το χρονικό μιας εξέτασης!

Πριν λίγες ημέρες είχαν την ευκαιρία (??) να εξεταστούν μέσω ΑΣΕΠ 59.277 απόφοιτοι ΑΕΙ και ΤΕΙ διεκδικώντας μια από τις 4.721 θέσεις που είχαν προκηρυχθεί. Σε ορισμένους κλάδους, π.χ. Δάσκαλοι, οι υποψήφιοι δεν πρέπει να αγχώνονται ιδιαίτερα για το αν θα καταφέρουν να «τρυπώσουν» στο δημόσιο, αφού αντιστοιχεί από μια θέση στον καθένα. Σε άλλους κλάδους πάλι, π.χ. Γυμναστές, μια «θεσούλα» σε ένα οποιοδήποτε δημόσιο σχολείο φαντάζει πιο δύσκολη και από το να κερδίσουν στο ΛΟΤΤΟ, αν αναλογιστεί κανείς ότι αντιστοιχεί μία στους 127…

Ένας από τους εξεταζόμενους ήμουν και εγώ. Όσοι δεν με γνωρίζετε προσωπικά μάθετε πως είμαι ένα κορίτσι 23 ετών, απόφοιτός Γερμανικής Φιλολογίας του Α.Π.Θ και ευελπιστώ ως το φθινόπωρο να τελειώσω και το μεταπτυχιακό μου στην ίδια σχολή. Τα ποσοστά στον κλάδο μας ήταν 1:10. Αρκετά καλά δηλαδή. Θα πείτε τώρα «γιατί μας τα λέει αυτά τώρα; Who cares?». Το αναφέρω απλώς επειδή ανάλογα με την ηλικία και τον κλάδο που ανήκει ο καθένας διαφέρουν και οι απόψεις του επί του θέματος.

Anyway, περνώντας από την όλη διαδικασία του ΑΣΕΠ και κάνοντας ένα mini-flashback μου γεννιούνται πολλά ερωτήματα, προβληματισμοί και απορίες που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Ίσως να πάρω και μερικές απαντήσεις εννοείται.

Το κυριότερο από όλα είναι ο σκοπός, ο λόγος και το σκεπτικό με το οποίο διεξάγονται οι εξετάσεις αυτές. What do I mean by that? Ως γνωστόν οι απόφοιτοι μαθητές των λυκείων δίνουν πανελλήνιες εξετάσεις προκειμένου να περάσουν σε κάποια σχολή. Βγαίνοντας από αυτή τη σχολή, αναρωτιέμαι, γιατί θα πρέπει να ξαναεξεταστούν σε όσα διδάχτηκαν εκεί; Είναι σα να μην αναγνωρίζει το κράτος την «αξία του πτυχίου» που παίρνει κάθε φοιτητής. Γιατί δηλαδή να εξετάζεται και πάλι σε πράγματα που υποτίθεται ότι έχει μάθει, κατέχει και έχει εξεταστεί σε προπτυχιακό επίπεδο; Είναι σα να μην αναγνωρίζεται η επάρκεια και η δουλειά που γίνεται μέσα στα πανεπιστήμια. Και εάν όντως βγαίνουν άτομα από αυτές τις σχολές που δεν θα ανταπεξέλθουν επαρκώς στις απαιτήσεις του αντίστοιχου επαγγέλματος, γιατί δεν φροντίζουν να κάνουν κάτι μέσα στις σχολές προκειμένου να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση;

Βέβαια ο ΑΣΕΠ είναι σίγουρα προτιμότερος σε σύγκριση με την επετηρίδα που υπήρχε παλιότερα, γιατί δίνει την ευκαιρία και σε εμάς τους νέους να διεκδικήσουμε μια θέση στο δημόσιο ανεξάρτητα από τη χρονολογία που πήραμε το πτυχίο μας και το βαθμό του. Θεωρητικά πάντα ο καλύτερος παίρνει τη θέση, αν και καθηγήτρια μου που έχει βάλει και θέματα σε εξετάσεις ΑΣΕΠ είπε πως: οι εξετάσεις αυτές δε γίνονται για να αναδειχθούν οι καλύτεροι αλλά για να κοπούν 1400 άτομα…Από την άλλη μεριά πάλι γιατί να μοριοδοτούνται επιπλέον όσοι έχουν παιδιά κτλ. ανεξάρτητα από το γραπτό τους; είναι δώρο άδωρον για όλους τους υπόλοιπους… Σίγουρα έχουν μεγαλύτερη ανάγκη για «άμεση» επαγγελματική αποκατάσταση αυτά τα άτομα, δεν θα έπρεπε όμως οι εξετάσεις αυτές να γίνονται επί ίσοις όροις; Ό, τι γράψει ο καθένας και may the best man win που λένε και οι Άγγλοι…

Ένα άλλο θέμα που με προβληματίζει είναι αν και κατά πόσο αδιάβλητο είναι πια το ΑΣΕΠ και άρα κατά πόσο αξίζει να αγχώνεται κανείς; Αλλά και γενικά αν αξίζει όλη αυτή η ψυχοσωματική πίεση που βιώνει ένας υποψήφιος κατά την περίοδο της προετοιμασίας του, όποια και αν είναι αυτή. Κάποιος που διαβάζει και προετοιμάζεται καιρό πριν την εξέταση αγχώνεται, επειδή θέλει να αμειφθούν οι κόποι του, θέλει να πετύχει. Κάποιος που δε διαβάζει αγχώνεται και πάλι, επειδή ακριβώς δεν διαβάζει ενώ θα έπρεπε και μπορεί και να το ήθελε αλλά να μην έχει χρόνο γι αυτό. Και αυτός εννοείται πως θέλει να πετύχει ή μάλλον περισσότερο να σταθεί τυχερός και να γράψει πολύ καλά χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια.

Όπως και να έχει το θέμα είναι γιατί τελικά σε αυτό το κράτος, ενώ έχουμε φτάσει στον 21ο αιώνα και ενώ στις υπόλοιπες χώρες σχεδόν εκλείπουν οι δημόσιοι υπάλληλοι και φορείς, εμείς αναζητούμε ακόμα να «βολευτούμε» στο δημόσιο και θα κάναμε τα πάντα γι αυτό;; Γιατί αποτελεί μια θέση στο δημόσιο όνειρο ζωής τελικά;;
Μην μου αναφέρετε το σταθερό μισθό - θέση και την ασφάλιση σαν απάντηση. Αυτά μου είναι ήδη γνωστά. Είναι αυτοί όμως οι μοναδικοί λόγοι ή υπάρχουν και άλλοι άγνωστοι σε μένα;;;

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ!!! :Ρ :Ρ

Επειδή βγήκε η πολύαναμενόμενη προκήρυξη του ΑΣΕΠ για τις εξετάσεις των εκπαιδευτικών 2009 και δίνω στις 31.1 και 1.2 (μπαίνει καλάααα ο μήνας), θα πρέπει να διαβάσω λιγάκι… Οπότε ως τότε, δυστυχώς, δεν προβλέπεται κάποιο καινούριο κειμενάκι. Θα επανέλθω δριμύτερη το Φεβρουάριο. Και αυτό είναι απειλή….
Ως τότε να περνάτε καλά, διασκεδαστικά και δημιουργικά!!! Καλή επιτυχία και στην εξεταστική!!! Όοοσοι δίνετε τελικά και δεν έχετε καταλήψεις για μια ακόμη φορά…

Happy Birthday...!!!!!!

Φίλοι μου καλοί, καλοί μου φίλοι γεια σας, που έλεγε και ο Σεφερλής… :Ρ
Σκόπευα να αναρτήσω ένα κείμενο απόψε, ‘προέκυψε’ όμως κάτι, το οποίο έβγαλε στην επιφάνεια μια απορία που έχω εδώ και χρόνια και, επειδή δεν μπορώ να τη λύσω από μόνη μου, ήλπιζα να με βοηθούσατε εσείς λιγάκι… Εεε φανταστικοί αναγνώστες???

Σε λίγες μέρες, λοιπόν, έχω τα γενέθλιά μου (είπα να το αναφέρω, για να μην το ξεχάσετε… :Ρ ). Σήμερα όμως τα είχε ο γυμναστής μου, ο Χρήστος (Χρόνια πολλά Χρήστοοοο!!!!). Τον βρίσκω που λέτε στο γυμναστήριο, του δίνω τις ευχές μου, αλλά ο Chris δεν ήταν και τόσο ενθουσιασμένος. Λέτε να φταίνε τα ΑΝΤΑ?? Κατ’ εμέ δε θα έπρεπε, αλλά ποτέ δεν ξέρεις πώς το παίρνει ο καθένας…

Τον ρωτάω πώς θα περάσει τα γενέθλιά του, πώς και δεν του έδωσαν ρεπό για σήμερα και ουσιαστικά άφησε με τα λεγόμενά του να εννοηθεί κάτι του τύπου «εντάξει μωρέεε γενέθλια είναι, δεν είναι κάτι το σημαντικό. Δεν υπάρχει λόγος να το γιορτάσω, what s the big deal».

Τότε με χτύπησε σαν αστραπή η απορία που έχω κάθε φορά που συναντώ τέτοια άτομα: οκ guys, δεν αντιλέγω, κάθε φορά που έρχονται τα γενέθλιά μας, μας υπενθυμίζουν ότι έχουμε μεγαλώσει κατά ένα χρόνο. Γινόμαστε όμως παράλληλα και πλουσιότεροι σε εμπειρίες, γνώσεις, γνωριμίες, συναισθήματα, έρωτες, φιλίες και και και… Τι έγινε που προστέθηκε άλλος ένας χρόνος;;; Και γιατί δηλαδή να μην το γιορτάσω με τους φίλους μου, τη σχέση μου, τους γονείς μου;;; Δεν είναι λόγοι αυτοί;;;

Επιπλέον, σε αυτούς τους τόσο γρήγορους και περίεργους ρυθμούς που κινούμαστε καθημερινά, δεν είναι όμορφο να βρίσκεται που και που μια αφορμή για να γιορτάσουμε, να χαρούμε, να διασκεδάσουμε με έναν διαφορετικό τρόπο από το συνηθισμένο;;; Να υπάρχει μια ‘ειδική περίσταση’ που σπάει τη ρουτίνα τόσο της καθημερινότητας όσο και του συνηθισμένου τρόπου διασκέδασής μας;;;

Δεν είναι τα δώρα που κάνουν τη διαφορά, αλλά το αίσθημα της γιορτής, νομίζω, που κάνει ξεχωριστή μια τέτοια μέρα. Οκ, δεν είναι κάποιο extraordinary γεγονός τα γενέθλια θα μου πείτε, για να τα γιορτάσουμε. Θα ξανάρθουν του χρόνου. Αυτός όμως νομίζω πως δεν είναι σοβαρός λόγος… Προσωπικά, αν και δίνω ΑΣΕΠ σύντομα (;;;;;), σκοπεύω να βγω και να γιορτάσω τα γενέθλια μου με όσο το δυνατό καλύτερη παρέα, διάθεση και κέφι...

Αυτοί που περνάνε όμως μια τέτοια μέρα σα να μη συμβαίνει τίποτα, γιατί το κάνουν;;;; Μπορείτε να μου λύσετε την απορία;;; Please write your comments here έστω και ανώνυμα... :Ρ Thanks a lot... :D